Het is vandaag weer zover: Valentijnsdag. Veel mensen hebben hier een lange tijd op zitten wachten. Eindelijk een dag waarop je je stiekeme liefde kan laten weten dat je aan hem of haar denkt. Of eindelijk weer eens je partner verwennen met cadeautjes en samen lekker uit eten gaan.

Ik hou er niet van, en dat heb ik ook nooit gedaan. Ik heb wel ooit iets gekregen met Valentijnsdag. Ik was 15 jaar en net een maand samen met mijn vriendje. Hij stuurde me een e-card waarin stond hoeveel hij van me hield. Ik vond het schattig, maar ook ergens tegenvallen dat hij niet eens de moeite had genomen een echte kaart te sturen. Dat de liefde wel meeviel bleek al snel; een maand later was het over. 

De jaren daarna heb ik nooit meer iets ontvangen.

Ik vroeg me wel eens af of ik nog geheime aanbidders had. Die had ik niet. En ergens was ik altijd wel weer opgelucht als de dag voorbij was. Het was niet zo dat niemand me leuk vond, maar als een jongen geïnteresseerd in me was dan liet hij dat gewoon weten. Op een moment waarop het uitkwam. Niet wachten op 14 februari.

Ik herinner me nog dat mijn zus een keer een grote kaart kreeg. Een jaar lang heeft ze zich afgevraagd wie het was en na die tijd verraadde hij zichzelf. Wat een lafbek! En wat zonde dat die dat niet eerder deed. Wie weet laat je zo je grote liefde lopen. Wat ik me ervan herinner is dat ze nog een keer hebben afgesproken maar dat ze er toch niet echt iets in zag.

Ondertussen zit ik een relatie. Je zou denken dat je dan ook de leuke kant van Valentijn zou kunnen ontdekken. Elkaar verrassen en leuke dingen doen. Maar ik doe er niet aan.

Ik sla Valentijnsdag over.

Beter gezegd, ik zie mijn vriend niet eens vandaag. Niet dat ik niet romantisch ben, sterker nog, ik vind het heel leuk om af en toe wat leuks te kopen voor mijn vriend en ik word heel graag verrast. Maar je kan mij niet verrassen op een dag die gaat om verrassen. Op een dag waarop je geen winkel in kunt lopen zonder dingen met hartjes te zien. Ik word al weken gemaild met allemaal valentijn-acties.

Hoeveel moeite moet je nou eigenlijk doen om iemand te verrassen op Valentijnsdag? Het wordt je bijna in je schoot geworpen.

En waarom heb je Valentijnsdag nodig om mensen te laten weten hoe belangrijk ze voor je zijn? Is het niet veel liever en oprechter als je dat doet op een moment waarop jij denkt dat het uit komt en waarop mensen het niet verwachten?

Ik kreeg gister een smsje van mijn telefoonprovider. Dat ik vandaag 2 GB extra data krijg omdat het Valentijnsdag is, zodat ik vandaag iedereen kan laten weten hoeveel ik om ze geef. Ideaal. Want stel je voor dat je geld moet betalen om mensen te laten weten wat ze voor je betekenen. Dat zou natuurlijk zonde zijn van je geld. Net als dat ik het oprecht erg zou vinden dat mensen me via een whats app bericht zouden vertellen dat ze om me geven. Kom dan even op de koffie en vertel het me! Daar maak je mij in ieder geval een stuk gelukkiger mee.

Voor de mensen die het wel een leuke dag vinden: heel veel plezier vandaag.

Voor de mensen die echt spontaan iemand willen verrassen: kies een andere dag uit. Waarop de ander het niet verwacht en waarop je extra moeite moet doen om een leuk cadeautje te vinden, omdat de winkels niet vol liggen en je geen Valentijns aanbiedingen in de mail krijgt.

Ik kijk alweer uit naar morgen.

 

Over de auteur

Wij zijn Lilyrose, een online magazine dat zich bezighoudt met entertainment, lifestyle, liefde en alle dingen die daar tussenin hangen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.