Man, man, man! Wat ik nou weer uit mijn boekenkast getoverd heb: Vochtige Streken van schrijfster (en presentatrice) Charlotte Roche. Dit boek kwam ik enkele maanden geleden bij Bruna tegen voor een euro. De reden dat ik het mijn euro waard vond, was heel simpel: ik las de eerste zin, en ik was op slag verliefd.

”Zolang ik kan denken heb ik aambeien.” 

Goed. En deze ene zin zet de toon voor een vreemd, ranzig, bijzonder en een klein beetje misselijkmakend boek.

Vochtige Streken: een korte introductie

In Vochtige Streken lezen we het verhaal van de 18-jarige Helen: een meisje dat op de afdeling interne geneeskunde terecht komt nadat ze haar kont heeft geschoren. Door haar aambeien (die inmiddels zijn uitgegroeid tot een heuse bloemkool rondom haar kontgat), ging dat nou eenmaal wat moeizaam. Helen vertelt in 215 pagina’s alles over haar aambeien, haar intieme delen, lichaamssappen (en hoe die smaken als je ze laat opdrogen) en over haar papa en mama. Want die mogen stiekem best weer bij elkaar komen.

Ondertussen is Helen een klein beetje aan het crushen op haar mannelijke verpleger Robin, en drukt ze elke vijf minuten op de alarmbel om daarna pas een vraag te verzinnen waarom ze iemand nodig heeft. Ze laat bier en pizza bezorgen om te vieren dat de operatie geslaagd is, probeert ondertussen ook nog avocadoplanten te kweken en ervoor te zorgen dat ze niet hoeft te poepen langs haar ”enorme open bloederige, slijmerige kontgat.”

Tja.

Misselijkmakend en wat de F**k ben ik aan het lezen?!

Ik kan best wat hebben op het gebied van boeken. Ik hou van gekke horror dingen waarbij mensen elkaars benen afhakken, of met een enorme bijl in hun hersenen rondlopen, maar Vochtige Streken doet er nog driehonderdtwintigduizend scheppen bovenop. Wat de fuck was ik aan het lezen man?!

Met open mond sloeg ik bladzijde na bladzijde om. Ik legde het boek alleen weg toen ik ging eten, want geloof me: dit boek wil je dan niet in je buurt hebben. Het is ver (heel ver!) over de grens. Vochtige streken

Van eigengemaakte tampons die gerust met de beste vriendin geruild worden na gebruik, tot het uitsmeren van eigen smegma achter haar oren om mannen op te geilen. Van het aflikken van weggesneden lichaamsdelen, tot eieren die in bijzondere plaatsen verdwijnen: Helen omschrijft het met liefde in geuren en kleuren voor je. Ik voelde mijn keel ongeveer elke vier bladzijden wel een keertje dichtknijpen.

Bizar.

De 50 shades hype is volledig aan me voorbij gegaan, maar ik doe een wilde gok: dit boek gaat een aantal stappen verder. Het is te bizar voor woorden dat iemand schaamteloos kan schrijven over opgedroogd vocht in onderbroeken, of het op laten drogen van sperma zodat je het er later, als het hard is, op kunt sabbelen. Waarom heb ik Vochtige Streken überhaupt uitgelezen?

Een vreemde relatie

Ongeacht wat je ook van Vochtige Streken denkt te vinden: hoofdpersonage Helen pakt je gewoon. Ze blijft maar praten en praten en praten en jij luistert braaf. Helen pakt je in met haar directe manier van vertellen, haar schaamteloosheid en haar kwetsbaarheid. Al gauw komt de lezer erachter dat Helen een klein beetje getraumatiseerd is. Dat verklaart een groot deel.

Eigenlijk ben je gewoon een masochist om dit boek uit te lezen. Helen is geen psychopaat, maar ze houdt er bijzondere manieren op na. Ze weet heel goed waar de grens ligt en ze voelt ook van alles, maar in dit boek heeft ons hoofdpersonage daar letterlijk schijt aan.

Vochtige Streken: go of no go?

Het doet me stiekem wel goed dat zo’n bizar boek gewoon bij Bruna te verkrijgen is. Lachen! Ik heb hem sneller uitgelezen dan ik durf toe te geven. Die gekke Helen. Of eigenlijk: die gekke Charlotte Rouche.

Ken je dat rare fenomeen dat je altijd blijft kijken naar iets wat te ranzig is om aan te zien? Dat gebeurt er in dit boekje. Vochtige Streken is een misselijkmakend spektakel dat je gewoon niet weglegt.

 

ps: pak er ook even de Hebban lezersrecensies bij. Geweldig!

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.