Spijt is dé taboe van deze tijd. Je mag geen spijt hebben. Of nee, je moet geen spijt hebben. Want alles wat je doet is uiteindelijk een waardevolle les, of iets dat je op dat moment nodig had.

Ik vind dat moeilijk. Ik heb namelijk heel veel spijt. Ik heb domme dingen gedaan, lieve mensen pijn gedaan. En nu kan ik wel heel stoer mijn hoofd in mijn nek gooien en een slappe tekst roepen over dat je niet moet terugkijken, maar dat voelt naar.

Als ik die quotes voorbij zie komen met #noregrets en dat soort vage tags, denk ik altijd dat het gaat over mensen die met iets te veel alcohol op gingen skinny dippen in de vijver van de buren. Of mensen die heel spontaan ’s morgens een last minute vlucht namen en zich ziek meldden op werk. Niet over mensen die levens overhoop gooiden.

Inmiddels heb ik er vrede mee. Het kwartje viel pas kort geleden, toen mijn vriendin zei dat ik niet de persoon ben van jaren geleden. Dat klopt wel, ik ben veranderd. Ik heb geleerd. Godzijdank heb ik geleerd. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet nog steeds wens dat ik het anders had gedaan.

Natuurlijk is het niet nuttig om te wensen dat dingen anders waren gegaan. Ik weet ook wel dat ik er niets mee verander. Maar moet ik het dan maar weg stoppen om me goed te kunnen voelen over mezelf?

Je bent pas niet-cool als je zelf toegeeft dat je niet-cool bent, zo lijkt de trend. Als je zelf maar vol blijft houden dat het op dat moment een goede keuze was, is alles geoorloofd. Als je maar geen sorry zegt, weet niemand dat je eigenlijk fout zat. Je schuift al je imperfecties zo onder een filtertje.

Maar hier ben ik. Ik ben niet cool. Het was absoluut geen goede keuze. Ik zat fout.

En ik heb spijt.

 

 

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.