In de categorie korte verhalen: Schemerwereld (oorspronkelijke titel ‘Four past Midnight’) van Stephen King. Deze bundel met twee verhaaltjes is in 1990 voor het eerst uitgebracht. Hoewel Schemerwereld uit twee verhalen bestaat, behandel ik het tweede verhaal The Sun Dog in een van de volgende blogs. Ik focus nu op verhaal 1:

The Library Policeman (in het Nederlands ‘De man met het litteken’)

Sam is de eigenaar van een klein bedrijf dat zich concentreert op verzekeringen. Als hij wordt gevraagd een lezing te geven, gaat hij de uitdaging met tegenzin aan. Sam is geen ervaren spreker, en leent daarom twee boeken bij de bibliotheek, om zijn lezing wat meer kracht te geven. Hij wordt door de oude bibliothecaresse met klem verzocht de boeken op tijd terug te brengen, omdat de boekenpolitie anders op zijn deur zal kloppen. Sam lacht het weg; de boekenpolitie bestaat alleen in het hoofd van kinderen. Maar wanneer Sam een dag te laat is, wordt er daadwerkelijk op zijn deur geklopt. En de boekenpolitie is nog veel gevaarlijker dan hij zich uit zijn jeugd kan herinneren.

There’s no way out. Ever!

Toevallig had ik gisteren een gesprek over Stephen King en mijn gesprekspartner was het niet zo met me eens. Hoewel ze eerder genoot van zijn boeken, haalde ze nu haar schouders op: ‘Read them all and it’s getting old. It’s always the same!’

Ik kan er qua mening niet verder vanaf staan. Ja. Je hebt het bovennatuurlijke element, maar toch vind ik de situaties en de mindfucks binnen zijn boeken altijd wel origineel bedacht. Daarnaast vind ik het goed geschreven, dus wat is er nou mis met een klein beetje repetitie? Mijn gesprekspartner ging verder: ‘I just feel trapped when I read his books. There’s no way out. Ever!’

Een kwestie van persoonlijke smaak dus. Ik vind het mooi dat King me een gevangen gevoel geeft, dat er conflict op conflict stapelt, en dat ik zelf ook nog mag nadenken over hoe het nou in hemelsnaam toch verder moet.

Karakter schemerwereld

Ook in The Library Policeman vind ik dit prettig. Het is een kort verhaal van iets meer dan tweehonderd pagina’s, en toch krijg je een geweldig beeld van de karakters binnen het boek. Dat heb ik nog geen enkele andere schrijver zo mooi zien doen, en al helemaal niet binnen een kort verhaal. Je leeft niet alleen mee met held Sam, maar ook met de personen die hij tijdens zijn zoektocht naar een oplossing tegenkomt.

Ik vind het leuk dat er gespeeld wordt met het thema ‘angst’ en hoe angsten kunnen groeien tot een punt van waanzin. Nachtmerries lijken levensecht. Ik vind het ook leuk dat hoofdpersonage Sam menselijk is en dus in het daglicht zijn angsten al snel onder controle heeft, en zijn nachtmerries vergeet.

Is er dan wel iets wat ik minder leuk vindt?
Jazeker! De oude Stephen King heeft heel veel ‘wezens’ en ‘beestjes’ en bovennatuurlijke shit in zich. Ik ben geen fan van sci-fi, juist omdat het me een minder beklemmend gevoel geeft. Ik vind het jammer dat Sams grote angst een buitenaardse vorm blijkt te hebben. Anderzijds: dan had ik maar geen oud Stephen King boek van mijn boekenplank moeten afpakken.

Conclusie

The Library Policeman is pakkend, je bent er snel doorheen en de spanningsboog is perfect. Ondanks het buitenaardse element, is dit een prima boekje. Je nieuwsgierigheid wordt vanaf de eerste zin gewekt en blijft ook lekker bij je hangen tot het laatste woord.

Het enige échte minpuntje is de Nederlandse titel ‘De man met het litteken’. Waarom dit niet gewoon vertaald is naar ‘De boekenpolitie’ weet ik niet, maar mocht Luitingh – Sijthoff ooit nog besluiten een nieuwere versie uit te geven van Schermerwereld, dan mogen die belachelijke Nederlandse titels wat mij betreft aangepast worden. Verder is The Library Policeman gewoon wat je van Stephen King gewend bent: spannend, spannend, spannend.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

3 reacties

  1. Ali

    Het lijkt me typisch zo’n foutje waar je voortdurend over heen leest: het is The Library Policeman, niet libary. ik ben op een gegeven moment afgehaakt met Stephen King, het werd me iets te veel. maar deze lijkt me ook wel goed

    Beantwoorden
      • Ali

        Iets te veel horror. Het werd me te eng. Ik ging Dean Koontz ook lezen, dat was nog een graadje enger. Ben met allebei gestopt, niet goed voor je nachtrust

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.