Ik was vroeger een ontzettend verlegen meisje. Ik praatte niet heel erg graag en het liefste was ik de hele dag aan het gamen (hoera voor Rollercoaster en Mario). Vanaf mijn twaalfde danste ik wel eens mee op de dindagdagavond, dan leerde ik ‘supercoole’ dansjes vanuit achterin de zaal, met een veel te groot zwart shirt (wat van mijn vader was) en een broek die ik zelf had afgeknipt naar een lengte die ik prefereerde. Ja, beste lezer, ik was hartstikke hip.

Mijn zusje zat in een wedstrijdteam en wanneer mijn moeder en ik haar ophaalde van de training, bleef ik nog altijd even hangen voor een andere zaal. Er is één team dat mijn hart veroverde: Touch Down. Destijds was dit een dansteam met slechts vrouwelijke danseressen (bloedmooie ook). Wanneer ik hen zag dansen, maakte mijn hart een klein sprongetje en wilde ik zelf ook zo goed worden. Voor een lange tijd bleef het bij de lesjes op de dinsdagavond.

Maar toen veranderde er per ongeluk iets…

De telefoon ging en ik hoorde een mannenstem aan de andere kant van de lijn. “Hallo Romy?”, ik bleef natuurlijk hartstikke kalm, laat uw verbeelding vooral de vrije loop… Hij vroeg of ik in zijn dansteam wilde, samen met vijf andere jongens en meisjes was ik uitgekozen om zijn dansteam aan te vullen.

Ik weet niet of u zelf ooit deel uitgemaakt hebt van een team, of een groep, of ook maar iets in die trant. Maar ik kan u zeggen: het is de shit. Zoals iedere tiener wilde ik ergens bij horen en nu hoorde ik ergens bij. Ik maakte een deel uit van ”D-crew’” U mag het best zoeken op Youtube, indien u het niet gelooft.

Nu ben ik de gekke fiscalist die toevallig blauw haar heeft, toen was ik het meisje dat ook in een Hiphop-wedstrijdteam zat.

Door D-crew ging er een wereld voor me open.

Het verlegen meisje moest nu ook op het podium staan en voor een jury en een volle zaal met toeschouwers dansen. Ik weet natuurlijk niet of mijn ex-teamgenoten hier hetzelfde over dachten, maar zij waren echt mijn tweede familie. Natuurlijk brachten we veel tijd met elkaar door tijdens trainingen, optredens en wedstrijden.

D-crew heeft me veel geleerd in de vier jaar tijd die ik met ze heb doorgebracht. Ten eerste: wat zit er moeilijk veel tijd in een ‘dansje’ van een paar minuten. Ten tweede: van de hele dag trainen in een zaaltje zonder airconditioning wordt geen man gelukkig. Daarnaast heb ik ook de nodige make-up kennis opgedaan tijdens al deze jaren. “Ga thuis maar oefenen hoe je mascara op moet doen”, want neen, ik deed slechts aan groene oogpotlood en vaseline op mijn lippen.

En als laatste heb ik toch wel geleerd dat oefening ook daadwerkelijk kunst baart, en dat doorzettingsvermogen ook echt wel wordt beloond.

Door de jaren heen heb ik fantastische mensen ontmoet en ben ik ook op geweldige plekken geweest (Praag, Los Angeles, Blackpool, ik zeg maar wat hoor). Ik heb zelfs op het podium gestaan om medailles te ontvangen. D-crew heeft me een prachtopeningszin verschaft: “wist je dat ik Europees kampioen hiphop dansen was in 2010?”
Slechts opschepperij hoor, dat zou je zeker niet zeggen op het moment dat ik daar als een malle sta te springen op de dansvloer.

Al met al wil ik alle dansers bedanken voor alle mooie ervaringen en voor alles wat jullie mij geleerd hebben. Zonder jullie was ik niet de persoon die ik vandaag ben. Want man, oh, man, je moet toch wel een bepaalde attitude hebben wil je daar op het podium staan voor al die mensen.

Bedankt dat jullie mij geleerd hebben dat mijn kleren niet altijd mooi zijn, en dat ik echt wel een kans maak bij jongens indien ik mij een beetje fatsoenlijk kleed. Bedankt dat ik nu weet hoe ik make-up op moet doen, en dat het dragen van een string ook daadwerkelijk een verschil maakt in mijn ‘look’ (met name de booty-close-up).

Bedankt dat jullie mijn familie willen zijn. Jullie hebben allemaal, hoe cliché dit ook klinkt, een speciaal plekje in mijn hart.

 

Over de auteur

Kaas heeft mijn leven overgenomen. Ik verzamel furby's, het is nooit een keuze geweest.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.