Laatst zat ik te roken op mijn balkon in Velp. Ondertussen kreeg ik een aantal berichtjes binnen van vrienden en ik reageerde er voor de verandering eens op. Toen ik mijn telefoon weglegde, huppelde er plotseling een gedachte door mijn hoofd. Hij kwam heel snel en met zo’n bonsje waarvan je denkt: dit is een belangrijke gedachte die ik moet vasthouden en waar ik me enorm druk over moet maken:

Zouden deze personen naar mijn begrafenis komen als ik nu dood neerval? 

Nouja, jullie vinden dit waarschijnlijk vreemd, maar voor mij is het dagelijkse kost. Ik vond het dan ook van essentieel belang dat ik er verder over ging nadenken. Want zou ik die persoon wel op mijn begrafenis willen hebben? En als ik dat wel wil, wil die persoon dat dan ook? En moet ik niet een lijstje maken voor het geval ik ineens dood neerflikker? Mijn ouders weten vast niet dat ik Jan van de handbal echt wel op mijn begrafenis wil hebben. Bij wijze van dan, want ik ken geen Jan en ik heb nooit gehandbald… of überhaupt gesport. En dat kan een reden zijn dat ik nu doodga.

Met verjaardagen stuur je kaartjes ice-159901_640

‘Hallo ik ben jarig, ik zeg niet wat we gaan doen maar neem je schaatsen mee.’ (dit kaartje heb ik echt ontvangen, in 2001). Ik was altijd een hele goede schaatser op natuurijs, maar in 2001 vond ik dat ik – meisje als ik was – kunstschaatsen moest aanschaffen, die mijn noren gracieus zouden vervangen. Dat had toch iets meer flair.

Grootste vergissing ooit, want kunstschaatsen hebben zo’n kartelrandje aan de voorkant. Ik lag om de meter op mijn gezicht. Dat had mijn dood kunnen zijn, maar dat werd het niet en ergens is dat jammer. Als ik toen dood was gegaan, had ik me nu niet druk hoeven te maken over mijn begrafenisuitnodigingen. Want moeten die er nou komen of niet?

Of moet ik ergens een lijstje neerleggen, zo van: 
Sikke – Ja
Sikke’s nieuwe partner waar het over een maand alweer mee voorbij is – nee

Of werkt het zo dat mijn ouders mijn hele computer en telefoon door moeten spitten om te kijken met wie ik nou eigenlijk allemaal contact heb?

Want dat is een probleem.

Mensen denken wel dat zo’n advertentie genoeg is, maar ik hoef niet zo nodig een advertentie in de krant hoor, of een melding op Facebook met: Jacky is dood omdat ze nooit heeft gesport. Laten we het niet belangrijker maken dan het is.

En geen advertentie scheelt ook weer geld. Geld waarmee mijn ouders misschien wel een hele mooie bloemenkrans kunnen kopen. Of zijn die niet gepast op begrafenissen? Ik ben bang dat ik me nooit heb verdiept in de etiquette van begrafenissen. Ik weet niet eens of ik wel een bloemenkrans wil, eigenlijk is dat ook zonde van het geld. Die dingen zijn al verlept voordat ik in de grond word gekieperd. Nee, geen bloemenkrans en geen advertentie.

Maar hoe komen we dan aan bezoekers?
Het is bijna alsof je een festival voor de eerste keer organiseert. En dan zou het toch jammer zijn als alleen mijn ouders en Esther daar staan. Oké, misschien neemt Vriendelijke Vriend een dagje vrij om me uit te zwaaien, maar dan houdt het ook wel op. Als ik mensen niet uitnodig, dan zullen ze ook niet komen, want ze zijn het wel gewend dat ik tijden niets van me laat horen. Ergo: ze weten pas dat ik dood ben als ik al een paar maanden aan het wegrotten ben.

Lastig.

Stel nou – en dat bedoel ik helemaal niet zielig – dat niemand zín heeft om op mijn begrafenis te komen. Dat mijn ouders alles uit de kast halen om mij een waardig afscheid te geven en dat dan alsnog alleen zij en Esther daar staan. Het zal in elk geval niet de eerste keer zijn dat ik een feestje geef waarbij niemand komt opdagen, en wat gebeurt er dan?

Werkt het net zoals in een restaurant? Mogen mijn ouders de cake meenemen die overblijft? En worden ze dan vanuit een gemiddelde zaal, naar een kleine zaal geplaatst? Zoals je in een restaurant aan een kleinere tafel wordt gezet als je groep er niet op tijd is? Ik heb zo veel vragen waarvan ik me afvraag of ik die moet kunnen beantwoorden of dat iemand anders dat zou moeten weten, alvorens ik doodga.

Ik zal het binnenkort eens overleggen

En dan met meerdere mensen, zodat als we er plotseling allemaal tegelijk aan gaan (busongeluk ofzo, heel tragisch), iemand alsnog kan zeggen: ‘Ik weet wie er op Jacky’s afscheidsfeestje mogen komen.’  Ik raad iedereen aan dat ook binnenkort te gaan doen, zodat het wel precies gaat zoals jij wilt. Want als jij een hekel hebt aan Jan van de handbal, dan moet hij ook niet op je begrafenis komen. En nu kun je daar nog over mee besluiten, dus dat kun je dan maar beter doen.

Het begin van mijn lijstje is er in ieder geval. Iedereen weet nu dat Sikke mag komen. En ik ga alvast duimen dat hij me niet laat zitten.

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

4 reacties

  1. Kaylee Roxanne

    Dit. is. geweldig. En zo diep. Het geeft stof tot nadenken. Wie er bij mij mogen komen? Pfoei, de helft van mijn Facebookvrienden mag ik niet eens, dus laten we dat maar niet als uitgangspunt nemen. Je kan het natuurlijk ook samen met iemand vieren, dan weet je zeker dat er mensen komen en kun je de kosten nog een beetje splitten. Geen open bar uiteraard.

    Beantwoorden
    • Jacky

      JA! 😀 Samen met iemand is ook een goede… Dat ik daar niet aan gedacht heb. Ik schrijf het er toch maar even bij op mijn lijstje. Het lijstje dat nog steeds in mijn hoofd zit… Het blijkt toch moeilijk, zoiets. Zit veel denkwerk in. En straks is mijn lijstje half af en ga ik dan neer, dat moeten we ook niet hebben.

      Beantwoorden
  2. sikkeprocee

    Hahahaha, natuurlijk laat ik je niet zitten. Of liggen in dat geval… In ieder geval: Ik ben van de partij! En geen gek die het een maand met mij uithoud, dus maak je maar niet druk!

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.