In oktober heb ik al verteld over de boekenreeks ”Muren van Glas”. Volgens de uitgever/schrijfster zijn deze boeken hét Nederlandse antwoord op Vijtig Tinten Grijs. Nouja… Daar kan ik verder niets zinnigs over zeggen, want die hele Vijftig Tinten serie is aan mij voorbij gegaan.

Toen ”Muren van Glas: De ontmoeting” net uitkwam werd er gesproken over een serie die in ieder geval driedelig zou zijn. Dat is gelogen. Ik kan op dit moment alleen nog maar berichten vinden dat de schrijfster voorlopig niet bezig zal gaan met een derde deel. Misschien had haar pseudoniem beter ”dode mus” kunnen zijn, in plaats van Marique Maas.

Het eerste deel vond ik wel leuk, voornamelijk omdat het heel erg lekker weg las. Ik had het boek binnen twee dagen uit, maar toch hield iets me bij deel twee ontzettend tegen. Het was een hele stap om weer te beginnen aan de reeks, maar toen ik het eerste hoofdstuk had gelezen zat ik er weer helemaal in. muren-van-glas

Muren van Glas: Harde Grenzen

Deel twee van deze serie gaat verder op het precieze punt waar het eerste boek eindigde. Dat vond ik heel erg prettig, omdat het eerste deel daardoor meteen weer in mijn geheugen zat. Er gebeurt tijdens de eerste pagina’s van het boek al iets verrassends en het boek blijft eigenlijk verrassen.

Harde Grenzen bevat veel meer glamour dan het eerste deel en alle gebeurtenissen volgen elkaar in snel tempo op. Dat is voor iemand als ik (lees: iemand met de concentratieboog van een vis) heel erg prettig. Daarnaast is dit boek beter geschreven dan het eerste deel. Het lijkt alsof de schrijfster zich nu wat meer op haar gemak voelt met het genre.

Toch voel ik het niet

Voordat ik deel twee heb aangeschaft (Pa & Ma: Nog bedankt voor de boekenbon), heb ik natuurlijk ook wel een aantal recensies en meningen van andere lezers opgezocht. Zij omschrijven allemaal een meeslepend verhaal waar je zelf ook de spanning bij voelt.

Nee. Dat voel ik niet. Ik voel geen spanning, ik word er niet opgewonden van en ik word ook niet meegezogen in het verhaal. Dat ligt waarschijnlijk aan mij, want de overige reacties zijn lovend. Dit neemt overigens niet weg dat, mocht er wél een derde deel verschijnen, ik hem gewoon zal kopen. Het blijft nou eenmaal een reeks die heerlijk weg leest.