Geralds Game wilde ik al een hele tijd lezen, toch heb ik hem pas afgelopen Deventer boekenmarkt aangeschaft. Waarom? Omdat ik hem per sé in het Engels wilde lezen en omdat ik wilde wachten op een mooi tweedehands exemplaar. Je kunt wel zo’n tweedehands Bol.com (of Amazon) versie kopen, maar ja hé… je weet het nooit. Dit exemplaar was helemaal gaaf. Prachtig!

Waarom ik Geralds Game al een tijd wilde lezen, kan ik wel zonder enige twijfel beantwoorden: in Geralds Game zit maar één personage. En dit personage komt het hele boek de kamer niet uit. Dan moet je toch wel een schrijver van niveau tien zijn om dat enigszins boeiend te kunnen vertellen. En King is een schrijver van dat niveau: het kon niet mis gaan.

Geralds Game in het kortGeralds Game

Gerald en Jessie zijn al een jaar of twintig getrouwd en dat komt hun seksleven niet altijd ten goede. Gelukkig weet Gerald daar wel een oplossing voor: ze spelen regelmatig een spelletje. Geralds spelletje.
Maar als Gerald zijn vrouw net met handboeien en al aan het bed heeft vastgemaakt, valt hij dood neer door een hartaanval. Jessie ligt als een soort Jezus op het bed en kan geen kant op…

Stemmen

Al gauw blijkt dat Jessie helemaal niet zo alleen is. Ze heeft de stemmen in haar hoofd: the Goodwife, Ruth en een UFO achtig stemmetje, geven de dame advies tijdens deze bizarre situatie. Ruth is een harde dame, Goodwife zit standaard in de ontkenningsfase en de UFO… Tja? Die houdt zich met name stil.

Best een creatieve oplossing wanneer je een heel boek moet vullen met 1 hoofdpersonage dat vastgeketend zit aan een bed. Omdat de personages achter de stemmen allemaal zo verschillend zijn, geeft het ook wat afwisseling in Geralds Game. Het enige waar je het als lezer verder mee moet doen is een zwerfhond die Gerald langzaamaan kapot vreet, dus dan kun je ook maar beter ander gezelschap hebben. Zelfs als dat gezelschap alleen in het hoofd van Jessie blijkt te bestaan.

Méh…

Toch blijkt Geralds Game verder een beetje matig, en dat is zacht uitgedrukt. Het rekt, en rekt en rekt en rekt en rekt en ik moet eerlijk bekennen dat ik meermaals in slaap ben gevallen tijdens het lezen. Geralds Game was niet boeiend. De enige spanning die er tot op de helft in zit, is het verhaal over Jessie’s verleden, maar ach: zelfs dat verhaal kun je vanaf het begin al wel invullen. Ik vond het een saai boek.

king

Ook het einde was niet wat ik gehoopt of verwacht had. Er zit een complete epiloog aan vast (die overigens niet zo genoemd wordt, maar het is wel degelijk een epiloog), en deze had wat mij betreft compleet geschrapt mogen worden. Ik was tegen de tijd dat de epiloog zich aandiende al lang en breed klaar met Geralds Game. Dat was ik eigenlijk na honderd bladzijden al. En ik weiger te geloven dat het komt omdat er maar één personage in een groot deel van het verhaal zit; het is gewoon niet mooi uitgewerkt.

Conclusie

Geralds Game begint best sterk, maar je houdt al gauw een boek over waarin verhaallijnen worden uitgesteld en niet op een sensationele manier. Uiteindelijk word je met een epiloog opgezadeld die helemaal geen nieuwe invalshoek biedt, maar waar je door denkt: kun je alsjeblieft dit kaarsje uitblazen.

Jammer, jammer, jammer. Mijn grote verwachtingen kwamen niet uit. Blijkbaar kan dat zelfs gebeuren bij een schrijver van niveau tien. Volgende keer beter? 

 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.