Soms heb je tijd nodig om een schrijver te kunnen waarderen, of om de schrijver te kunnen begrijpen. Meestal komt eerst het begrijpen en daarna het waarderen. Bij Thomas Olde Heuvelt heb ik weinig waardering gevoeld voor het werk dat hij maakte. Was het mooi? Jawel. Maar zijn wollige taalgebruik en talloze details in korte verhalen, zorgden ervoor dat ik elke keer stopte met lezen nog voor het einde in zicht was. En toen kwam Hex…

Toen Olde Heuvelt ‘Hex’ uitbracht, zat ik in tweestrijd: enerzijds wilde ik het boek lezen, omdat het idee wat mij betreft briljant was, anderzijds had ik zijn andere verhalen nog in gedachten, waardoor ik er eigenlijk niet zo veel voor voelde om opnieuw in die val te trappen.

Hex: Het verhaal

Het dorp Beek (bij Nijmegen) wordt al sinds jaar en dag vergezeld door een stokoude heks. Haar ogen en mond zijn dichtgenaaid, en de dame kan overal opduiken. De bewoners hebben dit noodgedwongen geaccepteerd. De Wylerheks houdt de inwoners van haar dorp gegijzeld: wie er geboren is, kan er nooit weg komen, en wie er naartoe verhuist, zal nooit meer weggaan.

De tiener Timo is geboren en getogen in Beek, en weet daarom al op jonge leeftijd dat ”oma” (zoals zijn broertje Max haar noemt) het dorp in haar greep heeft. Samen met een groep vrienden volgt hij de heks, hij maakt filmpjes en analyseert haar gedrag. Het is onschuldig kinderspel, tot één van de groepsleden de heks meer en meer gaat uitdagen. De hele groep is de lul, maar Timo weet te ontsnappen. De enige vraag is hoe lang de Wylerheks hem, én het hele dorp, nog zal tolereren.

Ding, Dong, The Witch is … ?

Hex is een tijd terug vertaald naar het Engels en sindsdien regent het positieve recensies. Dit is de reden waarom ik Hex (gepubliceerd in 2013) toch maar heb aangeschaft. En eerlijk is eerlijk: het is een goed boek. Sterker nog! Het is één van de beste en origineelste boeken die ik de afgelopen tijd heb gelezen.

Hex

Hex bestaat uit twee delen: de aanloop en de chaos. De aanloop biedt een bizar goede spanningsboog en hierdoor lees je maar door en door en door. Er valt eigenlijk niets op aan te merken: Thomas Olde Heuvelt kan zich prachtig verwoorden en de karakters leven. Hex leeft! Met alle gevolgen van dien…

De personages in dit boek zijn levensecht. Ze hebben allemaal hun positieve en negatieve kanten, en weerspiegelen daardoor ook verborgen gedachten waar we ”in het echte leven” niet snel voor uit zullen komen. Hex bloeit, en blijft maar bloeien. Ook in het tweede deel bouwt de spanning maar op.

Ding, Dong, rammel, rammel

Als lezer moet je weten hoe dit nou allemaal verder gaat. Je blijft lezen en ziet het dorpje Beek van moderne samenleving, naar middeleeuwse waanzin afzakken. Briljant gedaan! De gevoelens, de beelden en de dialogen komen bijzonder goed uit de verf. Hex is een van de weinige boeken die je zo kan meeslepen.

En toch rammelt deze horror een klein beetje. Er zitten hier en daar wat losse eindjes, en Hex vergt ook vanuit de lezer enig denkwerk. Daar is natuurlijk niets mis mee, maar na zo’n spannende opbouw, verwacht je ook een mooie climax. En goddank: de mooie climax is er ook wel in Hex. Het is alleen zonde dat hij zo godsgruwelijk lang duurt. Hex 1

Vanaf de laatste veertig pagina’s zit je echt middenin de sensatie, en dat is iets te veel van het goede. Waar in het complete boek ritme, spanning en intermezzo perfect met elkaar worden afgewisseld, is daar op het einde niks van te merken. Je raakt buitenadem, als een kind dat op de achterbank zit op weg naar vakantie. Als een kind dat elke twee minuten aan pa en ma vraagt: ‘Zijn we er al bijna?’

In Hex ben je er niet bijna, ook al lijkt het wel zo. De climax gaat maar door en bouwt maar op en man wat spannend, maar… Zijn we er al bijna? En mogen we misschien ook een plaspauze?

Conclusie:

Tja…  Het einde is toch wel een big deal voor mij, maar ik vind het wat dit boek betreft oneerlijk om het daar op te laten gaan. Eigenlijk is Hex een dikke tien. Het enige wat je hoeft te doen, is er voor zorgen dat je tijdens de laatste pagina’s je eigen intermezzo maakt, en dan komt het allemaal wel goed.

Ik wil Olde Heuvelt ook niet afvallen. Ik kan het niet beter, en ik heb Hex met ontzettend veel plezier gelezen. Het feit dat deze schrijver een Nederlander is die een boek kan schrijven dat het gemiddelde niveau van de thrillers / fantasy / horror binnen Nederland even flink omhoog krikt, is natuurlijk ook wel heel veel waard.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.