Ik noem hem Mark. Mark komt iedere dag even aanvaren. Daar komt hij al, in zijn bootje. Want Mark weet het allemaal heel goed. Ik mag hem graag hoor, hij is ook wel lief. En hij heeft ook echt het beste met me voor, dat weet ik wel.

De zon schijnt fel vandaag, dus ik zie hem vanaf mijn strand al aankomen. De golven nemen hem elke ochtend mee. Hij roeit zo hard dat het zweet hem op het voorhoofd staat. Mijn eiland ligt niet ver van de kust, maar vandaag staat de stroming zo dat het hem erg veel moeite kost om aan land te komen.

ocean-692178_1280Mark groet me hartelijk. Als hij me loslaat gaan we zitten. Hij begint te vertellen over zijn dag. Hoe zijn werk was, en hoe het anders moest, en hoe de toekomst wordt. Ik pak mijn gitaar. Het hout is verweerd en de snaren zijn roestig door de zee, maar hij klinkt nog goed genoeg. ‘En hoe is het met jou?’ vraagt Mark als hij klaar is.

‘Ik zit vast.’ zeg ik, wat een aardige conclusie is van de situatie. Vroeger verplaatste mijn eiland zich erg gemakkelijk, maar nu lig ik al een tijdje vast, vlak voor de kust. Het uitzicht is aardig, ik kan de mensen aan het strand zien. Maar ik ben daarom ook nooit alleen, en dat mis ik soms. Midden op de zee, op mijn eilandje, en de geur van het zoute water… En dat ik dan overal heen kan.
‘Ja, je zit behoorlijk vast.’ zegt Mark. ‘Vast in jezelf. Je moet keuzes maken, knopen doorhakken.’ Ik kijk hem aan. Hij lijkt behoorlijk tevreden met zijn antwoord.
‘Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe moet ik keuzes maken als ik niet weet wat ik wil?’
‘Je weet wel wat je wil.’ Even is het stil.
‘Ik wil de zee op. Maar dat is vrij lastig…’
Hij onderbreekt me. ‘Weet je wat jij wil?’ Ik vraag me soms af of hij hoort wat ik zeg. ‘Jij wil vrijheid. Je moet weg hier, de wereld in. Daar word je veel gelukkiger van. En natuurlijk is het moeilijk…’

Mark heeft het uitzonderlijke talent om mijn antwoorden in andere woorden te vormen, en ze dan aan mij te presenteren alsof ze zijn eigen bevindingen waren. Maar het stoort me niet meer. Dat is hoe hij is. Hij leeft in zijn eigen wereld, en ik leef op mijn eigen eiland.

Ik voel mijn huid tintelen, wat meestal een teken is dat ik de schaduw op moet gaan zoeken. Voor iemand die zo veel buiten is, verbrand ik snel.
‘Ik moet naar binnen’, zeg ik.
‘Ach, blijf nou toch nog even hier…’ Hij smeekt het me haast. Plotseling realiseer ik me iets waar ik nooit zo bij stilgestaan heb: hij is eenzaam, net als ik. Ik ga weer zitten, en hij legt zijn hoofd op mijn schoot. Ik trek mijn sjaal over mijn schouders, in de hoop dat ze dan minder verbranden, en focus me op de horizon.

flat_earth2Ik ben altijd benieuwd geweest naar hoe de wereld eruit zou zien als ze plat was geweest. Of de zee dan over de rand zou stromen, en waar het water dan heen zou gaan. Misschien zou de zwaartekracht ook aan de onderkant van de wereld trekken, waardoor het water de hoek om zou slaan, en tegen de onderkant van de wereld verder zou stromen. Ik stel me wel eens voor hoe het dan zou zijn om als ontdekkingsreiziger met het water mee te gaan, en erachter te komen dat aan de onderkant van de wereld, nóg een wereld zit. Een wereld die zon heeft als wij slapen, en waar het stil is als de zon aan onze kant van de wereld staat. Ik probeer te verzinnen hoe die mensen eruit zouden zien, als er al mensen zijn. Misschien is die wereld onbewoond, nog volledig onaangetast. Wat zou ik daar graag wonen. Ik bedenk me ineens dat ik nog nooit heb uitgezocht of de wereld inderdaad wel rond is.

Ik snap niet dat mensen mij soms vertellen dat ik moet stoppen met dromen. Mijn fantasie is grenzeloos, in tegenstelling tot mijn leven. In mijn hoofd zit een wereld waarin alles kan en alles mag. Het is een wereld die ik niet met veel mensen deel, en als ik het doe, komt het nooit helemaal over. Het is alsof je een vakantie probeert te beschrijven: de foto’s kunnen nóg zo mooi zijn, maar als je er niet bij was, zul je nooit de sfeer proeven.

Mark kent me goed. Of in elk geval gelooft hij dat graag. In het begin geloofde ik het ook, en ik vertelde hem veel van mijn problemen. Toch werkten zijn oplossingen maar zelden. Ik ging aan mezelf twijfelen. Misschien was ik niet bekwaam genoeg om dingen op te lossen, zo dacht ik. Tot ik Mark probeerde mee te nemen naar de wereld in mijn hoofd. Hij raakte compleet verdwaald. Het was alsof ik me aan hem probeerde voor te stellen in een niet-bestaande taal.

Ik kijk naar Mark. Zijn adem is rustig. Ik hou mijn hand boven zijn ogen om een schaduw te werpen op zijn zonnebril. Zijn ogen zijn gesloten. Ik fluister zijn naam. Hij reageert niet.

Alleen zijn is goed, daarvan ben ik overtuigd. Het is gezond om alleen te zijn voordat je samen bent. Het zorgt ervoor dat je met niemand anders dan jezelf uitzoekt wat je wil. En dat is soms heel belangrijk. Mensen laten zich zo makkelijk leiden. Ze passen zich aan naar de menigte, en denken oprecht dat de mening van andere mensen, hun eigen is. Dat deed ik ook, vroeger.

Alleen zijn is goed, maar sommige mensen moeten het nog leren. Mark is daar een van. Zijn bootje is flink aangetast door het zoute water, maar het vaart nog prima. En het gaat een stuk sneller als je weet hoe je moet zeilen. Ik geniet van de wind in mijn haren, en kijk nog één keer achterom naar mijn eilandje. Mark slaapt nog steeds, hij heeft niet eens gemerkt dat ik voorzichtig onder hem weg kroop. Ik heb echt het beste met hem voor, ik hoop dat hij dat weet.

De wind staat perfect. Mijn gitaar is mee. De geur van het zoute water vult mijn longen. Ik zet het roer vast en leun achterover. En nu maar eens zien of de wereld echt rond is.

boat-164989_1280

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.