Daar zitten we dan, met 5 vrouwen aan een tafeltje in een heel goed restaurant. Dat heb ik me tenminste laten vertellen.

Al druk pratend kijken de andere 4 de menukaart door en ik kijk stilletjes naar die van mij. Wat ze niet weten, is dat ik het restaurant een week geleden opgebeld heb, met de vraag of ze ook iets vegetarisch op de kaart hebben staan. ‘Dat hebben we mevrouw, dat is onze portobello’ was het korte antwoord van de man aan de telefoon. ‘Oh oke, dan heb ik eroverheen gekeken’ en nog voor ik hem kon bedanken, had hij alweer opgehangen.

Aan de ene kant was ik blij dat ik even gebeld had, aan de andere kant had ik​ zoiets van: ik weet dus al wat ik vrijdag ga eten.

Ik schrik op uit mijn gedachten als me gevraagd wordt of ik ook het verrassingsmenu wil. Drie gangen waarbij je verrast wordt door de chef. ‘Dat wil ik wel, alleen ik eet natuurlijk vegetarisch, zou dat ook kunnen?’

Niet mijn hele tafelgezelschap weet dat ik vegetarisch eet, dus ik wacht tot het moment dat iemand gaat vragen of ik vegetarisch ben. Waarop ik gelijk denk: nee, ik ben niet vegetarisch, mijn ‘dieet’ is vegetarisch, anders was ik een plant.

Natuurlijk zeg ik dit nooit, glimlach ik altijd en zeg negen van de tien keer: ‘Ja, ik eet vegetarisch, nu ongeveer zes jaar.’

Ik weet al waar het gesprek het komende halfuur over zal gaan en om heel eerlijk te zijn heb ik daar geen zin in, dus probeer ik het gesprek te draaien naar een ander onderwerp. Helaas mislukt dit en zit ik 5 minuten later verwikkeld in een gesprek waarin ik vragen krijg, die ik zeker iedere week aanhoor.

Om even een impressie te geven:

‘Doe je het omdat je het zielig vindt voor de dieren?’

(‘Dat is de reden dat ik er ooit mee ben begonnen. Maar nu is het meer vanuit ethische overwegingen en omdat ik niet wil dat er een levend wezen doodgaat, zodat ik hem op kan eten.’)

‘Eet je dan wel vis?’

(‘Nee, een vis is ook een dier.’ Dan ben je een pescotariër.’ ‘Een pesco-watte? ‘Ja zo heet dat, als je geen vlees, maar wel vis eet’)​

Ik voel me opgelaten en heb geen zin om mensen mijn overtuigingen uit te leggen, vanavond niet. Vanavond wil ik wijn drinken en genieten van dat veel te dure restaurant, waar ik waarschijnlijk na deze avond nooit meer ga komen.

Ik glimlach wat flauwtjes als ik merk dat mijn tafelgenoten verwikkeld zijn geraakt in een discussie over wel of geen vis eten, waar ik nog steeds geen zin in heb om mezelf in te mengen. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik praat over niets liever dan mijn overtuiging om vegetarisch te eten, maar niet als ik op het punt sta in een veel te duur restaurant te genieten van veel te lekkere en kleine porties eten, met veel te goede wijn.

In gedachten neem ik nog een slokje wijn en onderbreek hun gesprek door te zeggen dat ik wel heb besloten en we misschien maar moeten gaan bestellen.

De discussie stopt, iedereen stemt gelukkig in en er wordt een grapje gemaakt over dat het meisje in de bediening dat steeds langsloopt en iemand begint te vertellen over die ene keer in dat​ ene restaurant…

Opgelucht haal ik adem, voel de aandacht verschuiven, doe mijn ogen even dicht, neem nog een slokje wijn en verheug me op het eten van straks. Ik hoor de andere meiden praten over kleding, schoenen en werk en luister met ze mee.​ Het gesprek wordt plots verstoord door de dame uit de bediening die onze bestelling komt opnemen.

‘Hebben jullie de keuze al kunnen maken?’
‘Jazeker, graag vijf keer het​ verrassingsmenu.’
‘Voor mij graag vegetarisch, is dit mogelijk?’ vraag ik.
‘Jazeker! Eet U wel vis’?

‘Nee, ik eet geen vis’ glimlach ik.

 

Over de auteur

Chaotische creatieve allesdoener, met een liefde voor schrijven en het leven.

6 reacties

  1. lenavaes

    Heel erg herkenbaar. Ik probeer discussies ook te mijden, niet omdat ik er niet graag over praat, maar omdat ik het soms wat moeilijk heb om te aanvaarden en te begrijpen dat mensen nog altijd vlees eten als ze de link hebben gelegd tussen het vlees op hun bord en het dier in de wei.
    En dat vegetariërs zogezegd wel vis mogen eten, dat overkomt mij ook heel erg vaak! Gisteren vroeg ik in de frituur of de vegetarische burger toevallig ook veganistisch was (zelf ben ik namelijk veganist), waarop ze zeiden: “nee, maar we hebben wel een kipsaté of scampi’s”. Zucht, alsof kippen en scampi’s geen dieren zijn. 🙂

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.