Als je net begint met daten, is er een klein probleem: scheten laten. Ja, ik val maar meteen met de deur in huis, want ik krijg er echt buikpijn van. Het is namelijk, om één of andere bizarre reden niet toegestaan om meteen scheten te laten als je net samen met je nieuwe liefde bent. Hetzelfde geldt voor poepen, maar daar kom ik later op terug.

Scheten zijn taboe in een beginnende relatie. Je moet namelijk eerst perfect zijn. En perfecte mensen laten geen scheten en poepen ook niet. Ik heb trouwens begrepen dat dit voor mannen heel anders ligt. Die laten namelijk wel scheten in bijzijn van nieuwe liefde, maar proberen dit geluidsloos te doen. Vrouwen doen dat niet. Vrouwen zijn veel te bang dat het ruikt naar iets wat al jaren dood is en dat is natuurlijk een ramp.

De nieuwe liefde & de scheet fart

Nu zit ik met een probleem, want mijn angst om scheten te laten heeft ernstige vormen aangenomen. Ik heb het idee dat, wanneer ik hier over praat, en mijn scheet-angst met jullie deel, het toch een stuk gemakkelijker wordt. Het is namelijk toch wel tijd om mijn eerste scheet te gaan laten waar nieuwe liefde bij is. Nieuwe liefde doet dit al, eigenlijk al maanden, maar dat is een man. Mannen zijn nou eenmaal een beetje viezig en daar bereiden vrouwen zich gewoon op voor. Het komt niet eens als een verrassing wanneer een man voor het eerst een scheet laat. Ik heb toch wel het idee dat dat andersom heel anders ligt: mannen hopen stiekem altijd dat ze een vrouw hebben die perfect blijft.

Nieuwe liefde zei laatst dat ik een cruciale stap heb overgeslagen in onze relatie, namelijk: de scheet. Dat vind ik vervelend, want er zit nu (letterlijk en figuurlijk) zo veel druk op, dat mijn – nog niet bestaande – scheet een soort ”ding” is geworden in alledaagse gesprekken. Wat gek is, want we hebben al wel een aantal stappen gehad hoor. Ik zég bijvoorbeeld wel dat ik een scheet moet laten, maar ik doe het niet. En hij is dus al op het punt dat hij het niet eens meer aankondigt. Daar baal ik zo van! Ik wil daar ook zijn!

Terug naar mijn scheet: hij is er wel! en hij komt er ook bijna uit, maar elke keer wanneer ik denk: dit is het moment, dan doe ik het niet. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat ik er zo veel moeite mee had. Het is echt een obsessie geworden. Daarom heb ik maar een stappenplan bedacht.

Het stappenplan voor de scheet

  • Stap 1: Zeggen dat ik een scheet moet laten (gedaan)
  • Stap 2: Zeggen dat ik moet poepen (gedaan)
  • Stap 3: Een scheet laten als we samen zijn, maar niet in dezelfde ruimte zijn (gedaan)
  • Stap 4: Een scheet laten als we in dezelfde ruimte zijn, maar alleen als ik zeker weet dat hij geluidsloos is (gedaan)
  • Stap 5: Poepen als we in hetzelfde huis zijn (gedaan)
  • Stap 6: Een scheet laten die hoorbaar is
  • Stap 7: Een scheet laten die hoorbaar is én waarschijnlijk stinkt
  • Stap 8: Altijd een scheet laten wanneer ik dat zelf wil

Kijk, en dat is het dus. Stap zes, zeven en acht doe ik dus gewoon niet. Mijn hoofd denkt: daar ga je dan! en mijn, nouja… houdt hem dus gewoon in. Dat is natuurlijk belachelijk en daar moet iets aan gedaan worden. Ik heb al van alles geprobeerd: heel veel alcohol, nog meer alcohol, alcohol in combinatie met prei, alcohol in combinatie met moe zijn, prei en uien… Niets werkt!

Hoe kom ik hier uit? Tips zijn welkom. Ik hou jullie op de hoogte.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.