Eigenlijk ben ik best wel braaf. De enige keer dat ik ben aangesproken door een politieagent was toen haar dochtertje iets vergeten was mee te nemen naar school. De politievrouw vroeg of ik het aan haar wilde geven en dat deed ik. Want ik ben heel erg braaf.

Nu reken ik de keren met de spoorwegpolitie niet mee, want die zeuren over alles. ‘Nee je mag hier niet roken.’ ‘Nee je mag niet in zonder vervoersbewijs reizen’ ‘bla bla. Spoorwegpolitie is gewoon een beetje een spelbreker, maar verder heb ik nooit gedoe gehad met de overheid.

Ik ken heel veel mensen die anders zijn dan ik. Die zijn niet braaf, maar om de een of andere reden nooit met Sinterklaas meegegaan in de zak naar Spanje. Dat is jammer, want daardoor hebben we politie nodig. En volgens mij heb je als politieagent echt een kut beroep.

Altijd als ik mensen/vrienden/vijanden/kennissen hoor praten over die keer dat ze opgepakt werden of die keer dat ze een tijdje in de cel zaten, hoor ik één ding: ‘Ja, maar ik had niks verkeerd gedaan, want…’ 

Ik vind dat een grappig zinnetje. Ze laten het zo over komen alsof iedereen maar willekeurig van straat wordt geplukt en vervolgens een dag of een half jaar in de cel moet zitten. Alsof de politie gewoon buiten staat te kijken en denkt: Ja jongen, vandaag ben jij aan de beurt.

Het ‘Ik heb niks gedaan’ idee, geeft me ook een gevoel van de basisschool. Dat gevoel dat je allemaal aan het kloten bent en de juffrouw dan ineens heel boos wordt en zegt: ‘Ik ben hier politieagentje aan het spelen. Hou nou eens ohop!’ En dat op dat moment alle kinderen naar een ander wijzen, of allemaal naar dezelfde klootviool in de klas. De mensen die niks hebben gedaan, hebben altijd alles gedaan. Dat weet ik zeker.

Naast de ‘ik heb niks gedaan’ types, heb je ook de ‘ja, maar hij begon’ types. Voor deze types gaat hetzelfde verhaal op met de juffrouw. Of in dit geval de politieagent: ‘Nee meneer, maar eigenlijk deed ik niets, want zie je hij begon. Dat is zelfverdediging.’

Dit zijn de types die op de een of andere manier nooit echt heel hoog worden geplaatst op de maatschappelijke ladder. Dat komt omdat ze over het algemeen ook geen baan kunnen houden. Gelukkig ligt dit altijd aan de baas, aan het weer, aan de collega’s of andere ellende. ”Zij begonnen, en ja, dan is het niet zo gek dat ik door het lint ga.”

Politieagenten zijn dus klootzakken. Allemaal slaven van de maatschappij die klootzakkerige dingen doen en onschuldige mensen van straat plukken om in de cel te gooien. Klootzakken die je maar zo doodschieten, of een schop geven, alleen omdat ze nou eenmaal politieagent zijn. Zo werkt dat bij dat beroep. Dat weten we allemaal.

Het heeft er dus niks mee te maken of ik nou wel of niet braaf ben, dit is allemaal puur geluk. Ik hoop daarom dat mijn lieve medemens die nooit wat verkeerd doet en elke keer weer wakker wordt in een cel bij dezen een hart onder de riem steken.

Jullie zullen vast ook een keertje net zo veel geluk hebben als ik.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.