We lullen aan de telefoon over helemaal niks. Koetjes en kalfjes, vriendjes en ex-vriendinnetjes. Tevens de vraag of ik toevallig nog leuke exemplaren heb zien lopen in het prachtige Kroatië (dan bedoel ik natuurlijk ‘mannen’).
“Ik denk dat hij misschien wel Italiaans was, ik weet het niet. ”

Het geouwehoer gaat maar verder, er valt nog lang geen einde aan te breien.
“Zitten er verder wel aardige mensen?” ik hoor oprechte vraagtekens in haar stem.
“Maar natuurlijk, ik zit in de klas met drie Italianen, het communiceren is wel moeilijk omdat zij niet zo goed Engels kunnen spreken”. Even is het stil.
“Rare mannetjes zijn dat, Romy. Die Italianen zijn rare mannetjes”
.

Maar wel met een mooie G en een mooie W, bedacht ik mij vandaag. Gefascineerd keek ik toe hoe mijn groepsgenoten de letter G en de letter W noteerden op hun papier. Verdomme wat mooi. Tot op zekere hoogte ook wel een prachtig accent. Ik krijg er kleine gevoelens voor.

Zaterdagavond ben ik naar mijn eerste Pubcrawl ooit geweest. Ik ben nooit het meisje geweest dat hield van uitgaan, of van drukke kroegen. Toch waagde ik het erop, het bleek een meevaller. Ik kwam er vanaf met slechts wat glassplinters in mijn voet en been.

Is het u nooit opgevallen dat mannen misschien oprecht maar in een ding of één geïnteresseerd zijn?
“Ik zag je wel naar me kijken.” Een adolescent met een petje – véél te cool voor zo’n type als ik – onderbreekt mijn vreugdedansje. Ik doe dat wel eens, een vreugdedansje in kroegen, supermarkten, of op boten: het maakt allemaal niet uit. Na een minuut of tien luidruchtig naar elkaar geschreeuwd te hebben (we stonden immers een kroeg), vroeg de beste man of hij mij mocht zoenen. Dat kon natuurlijk helemaal niet, hij had een pet! Buiten dat heb ik een tijdje geleden, per ongeluk, een prachtige Turk aan de haak geslagen. Dit ging ‘m dus niet worden.

Toen de kerel de achtergrond op mijn telefoon zag (natuurlijk van mij en mijn schatje, bah, bah, gadver), ging het gesprek van akelig gezellig naar gewoon akelig. Neen, de muziek leek even verdwenen. Er was geen vreugde meer. Geen gelach.

Waarom is dit? Ben ik dan plots geen leuk persoon meer om tegen aan te lullen? Omdat mijn hart al gestolen is door een ander individu (bah)? Het is niet heel erg hoor, ik zag hem heus wel naar me kijken in mijn ooghoeken, terwijl ik in mijn eentje aan het dansen was op de muziek van een ander feestje.

Ons feestje was namelijk wel voorbij. Want ik, ik had al iemand om mee te zoenen. Misschien was diegene op dat moment zo’n 1650 kilometer van mij verwijderd, maar ik had al iemand om mee te zoenen.

“Rare mannetjes zijn dat, Romy. Die Italianen zijn rare mannetjes.”
Dit was echter een Engelsman.

 

Over de auteur

Kaas heeft mijn leven overgenomen. Ik verzamel furby's, het is nooit een keuze geweest.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.