De laatste zonnestralen schenen door ons bier. Het was inmiddels biertje nummer drie, en bij biertje nummer drie kwamen de verhalen. ‘Dus hoe was je vakantie in Spanje?’ vroeg ik. En hij begon.

Nadat Saar hem gedumpt had voor haar nieuwe collega, had Erwin een reis geboekt. Bij een reisbureau. Niet eens online, al dat online gedoe vond hij maar niets. Hij was op weg naar de Albert Heijn voor aardappelpurree, toen hij de etalage van het reisbureau passeerde. Hij bleef even staan. Tussen de zonnige plaatjes in de etalage door, zag hij een dametje zitten. Ze zat te tikken. Hij stapte naar binnen.

Een halfuurtje later stond hij stralend buiten. Het geld dat hij had gespaard voor een vakantie met Saar, was nu besteed aan een reisje naar de zon. Spanje, drie weken lang. Het voelde als een dikke middelvinger naar Saar en haar sneue vriendje. Hij zou daar wel even een mooie Spaanse dame aan de haak slaan. Voor het eerst in weken zat hij met een glimlach op de bank. Om vervolgens weer op te staan en vloekend terug te lopen naar de Albert Heijn voor aardappelpurree.

Hij kocht gelijk een cursus Spaans. Gewoon weer lekker offline. Avond na avond ploeterde hij zich door de Spaanse zinnetjes. Met heel veel moeite wist hij zelfs zijn Achterhoekse accent aardig te verbergen. Man, als hij net zoveel moeite in zijn relatie had gestoken, waren ze misschien nog wel samen geweest.

Met een koffer vol zomerse shirts en praktische korte broeken stapte hij het vliegtuig in. De glimlach van de stewardess stak hij in zijn zak. In zijn hotelkamer aangekomen opende hij een biertje uit de minibar, want het was feest, en tevreden viel hij die nacht in slaap onder de Spaanse hemel.

De komende weken werden gevuld met museumbezoekjes, stadsbezichtigingen en sangria. Voor hij het wist waren de drie weken al bijna om, en was er nog niks gekomen van een praatje met een mooi Spaans meisje. Hij wierp nog een laatste blik uit zijn hotelraam. Alsof God zijn zorgen hoorde, zag hij haar plots lopen aan de overkant van de straat. Ze had prachtig zwart haar, tot net onder haar oren. Op haar hoge hakken liep ze alsof de wereld van haar was. Ze telefoneerde, en glimlachte recht Erwins hart in. Hij twijfelde geen seconde.

Met drie treden tegelijk stormde hij de trap af. Struikelend over een kind wankelde hij de lobby uit. Hij zag haar niet meer. Ze moest de hoek zijn omgeslagen. Zijn Teva-slippers kletsten op het warme asfalt terwijl hij de overstak, niet lettend op de toeterende auto’s en piepende remmen. Rakelings dook hij langs twee toeristen, die hij uit gewoonte een Spaanse verontschuldiging toeriep. Daar was ze. Ze was gestopt met bellen. Hijgend tikte hij haar op de schouder, en ze draaide zich om. Ze was nog mooier van dichtbij. Dit was het moment, dacht hij. Het moment waarop zijn leven zou veranderen.

Ik zat op het puntje van mijn stoel. ‘En toen, en toen?!’ vroeg ik. Erwin nam een slok van zijn bier maar verslikte zich haast in zijn lachen. ‘Nou ja, toen bleek ze dus een Franse.’

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.