Mijn man klaagt wel eens, net als ik, dat hij alles alleen doet. Eigenlijk ligt de waarheid zoals gewoonlijk in het midden: ik doe het meeste in huis, hij regelt dingen. Dingen als belastingen, vakanties, reparaties. En ik ruim de boel achter hem op. De formulieren en rekeningen komen netjes op een stapeltje op zijn bureau, de koffers pak ik in en alle schroefjes en moertjes verdwijnen in de stofzuiger. Schuur! Ik bedoel natuurlijk de schuur.

Nu heeft hij wel een beetje gelijk. Negen van de tien keer dat hij mij iets vraagt te regelen, eindigt in een bedrukte blik op mijn gezicht en een ‘Oh… Sorry, helemaal vergeten.’. Dus, dacht ik, ik regel deze maand eens dingen. Nu was ons strijkijzer al een tijdje kapot en veroorzaakte roestplekken in kleding. Niet dat ik daar last van heb, want ik ben zo lui dat ik kleding die gestreken moet worden gewoon niet draag. Maar manlief heeft een blousejesbaan, dus die moet wel. En, zoals een wel-geëmancipeerde man dat betaamt, strijkt hij die blousejes zelf.

Maar dat strijkijzer, dat doe ik wel even. Dacht ik. Dat resulteerde in het volgende gesprek.

‘Ik heb wat besteld.’ begon ik.
‘Wat nou weer?’ reageerde hij, niet geheel ongegrond.
‘Een nieuw strijkijzer.’ meldde ik trots. Dat had niet het resultaat waarop ik hoopte.
‘Waarom mag ik daar niet over meebeslissen dan? Jij strijkt bijna nooit.’
Meebeslissen? Ik had er geen moment bij stilgestaan dat een strijkijzer kopen iets is dat je samen moet doen. Wij hebben de regel dat we overleggen als we iets van meer dan 100 euro willen kopen, maar aangezien het strijkijzer maar 15 had gekost, was het niet eens in me opgekomen om het te overleggen.
‘Oh,’ zei ik. ‘Ik dacht dat je het fijn zou vinden als ik dat zou regelen zodat jij daar niet achteraan hoefde.’
‘Welke heb je gekocht dan?’ vroeg hij.
‘Een blauwe.’

Een blauwe, ja. Op dat moment realiseerde ik me mijn fout. Als hij dit soort dingen doet let hij op stoomdruk, waterinhoud, gebruikerservaringen en hij pluist het internet uit totdat hij echt het aller-allerbeste strijkijzer heeft gevonden. Hij is zijn eigen Consumentenbond. Ik, daarentegen, zag een strijkijzer in mijn favoriete kleur en drukte op ‘bestellen’.

Rolverdeling is er met een reden, dames en heren. Niet dat alle mannen kostwinnaars moeten zijn en vrouwen in de keuken horen. Integendeel: mijn man kookt beter dan ik. Soms moet je die rolverdeling wat aanpassen. Maar ze zijn er desalniettemin met een reden.

Voortaan koopt mijn man weer de strijkijzers. Dat mag hij helemaal alleen doen en ik weet zeker dat we nergens een beter strijkijzer zullen vinden dan degene die hij uitzoekt.

Maar hij moet wel blauw zijn.

 

 

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.