Vroeger wist ik het zeker: Ik wilde trouwen met een prins. Een wereldverbeteraar, een echte held. Iemand die nooit en te nimmer zijn principes opzij zou zetten, en zijn leven zou wijden aan het opbouwen van de ruïne die wij ‘aarde’ noemen. Als een man zich uitliet over zijn nobele toekomstplannen, was ik om.

Ik heb hem gevonden, mijn moraalridder. En hij strijdt voor alles wat leeft op deze aarde. Nou ja, in elk geval voor de dieren…

Het begon als expiriment

Dat was leuk, voor een artikel voor Lilyrose: 4 weken zonder vlees en suiker. Ik hou van uitdagingen, dus daar gingen we! Nog even de laatste stukken kadaver uit de vriezer, want die moesten plaats maken voor allerlei vleesvervangers.

Je hebt twee soorten vegetarisch eten

De één is met vleesvervangers in plaats van vlees (want, ja, daar zijn ze toch voor, die vleesvervangers?). Dit is een stuk makkelijker, want in plaats van gehakt gebruik je bijvoorbeeld dat bruine korrelige spul dat nergens naar smaakt, en bij de groenten en aardappels is een kaasburger toch best te eten. Als ik vegetariër was, zou ik het zo doen. Je kookboeken blijven bruikbaar, en toch eet je geen beest.

Het tweede soort is het soort dat Ben graag eet. Dit is voor de creatieve kokers. Zij bedenken compleet nieuwe recepten, en je proeft bijna niet dat er geen beest in zit. Dit soort recepten hebben een nadeel: Je hebt er een hele voorraadkast voor nodig. De ingrediëntenlijst is minstens drie keer zo lang, en de bereidingstijd ook. En laat koken nou nét niet mijn hobby zijn.

Ik roep altijd dat ik niet goed ben met die ingewikkelde recepten. Het punt met koken is alleen: iedere idioot kan een recept volgen. Ik heb er gewoon echt de energie niet voor. Toen Ben dan ook verkondigde dat zijn vegetarische experiment ‘iets’ langer zou duren dan die 4 weken, was ik niet blij.Korean_stew-Sundubu-07

‘Ik ga niet apart voor je koken, hoor!’ riep ik dapper.

Maar als puntje bij paaltje komt, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om hem alleen aardappels en boontjes voor te schotelen. Dus daar sta ik, met 4 pannen op het fornuis balancerend omdat dat eigenlijk niet past. Want ja, een vegaburger kan toch echt niet bij de hamburgers in de pan.

Dat vind ik eigenlijk best gek: dat je vlees en vleesvervangers niet in één pan mag doen. Het is niet alsof je allergisch voor vlees bent. Je vleesvervanger gaat misschien een beetje naar vlees smaken, maar naar mijn mening is dat in veel gevallen een verbetering. En je krijgt gewoon je soyasteak, zonder dat er een extra koe hoefde te sterven.

Maar daar stopt het niet

Want ook als dat beest allang dood is en door het eten zit, eet meneer het niet. Op mijn broertjes verjaardag stond er lasagne op tafel voor de gasten. Mijn vader en stiefmoeder waren helemaal vergeten dat Ben nu herbivoor is. Maar no way dat die lasagne dan gegeten wordt. Om een statement te maken, zegt Ben dan. Dus toen stond mijn stiefmoeder in de keuken, aardappeltjes te bakken. En dat vond ik dan toch echt een beetje jammer…

Ik weet ook niet wat ik wil

Ik wil een dappere prins, maar dan wel één die eet wat de pot schaft. Het vervelendste vind ik toch wel dat er zo veel verandert. Onze favoriete restaurants kunnen we niet meer bezoeken, omdat hun lekkerste gerechten vlees bevatten. Geen sushi, geen rijsttafels, geen kapsalon… Er is dan wel een vega alternatief op de menukaart, maar of dat net zo lekker is…

Soms kookt Ben, dat kan hij erg goed. Dan kan ik er best van genieten. Ik denk alleen altijd: ‘Weet je wat hier lekker bij geweest was?…’

FoodMeat

VLEESCH

Ik zal nooit een echte vegavreter worden. Daarvoor vind ik vlees veel te lekker. Maar wil ik mijn vlees zo veel mogelijk bio. Voor mij hoeven er geen koeien gestapeld te worden in een modderige schuur, en mijn kip heb ik liever zónder vulling van antibiotica. Maar die rookworst, daar kan ik toch écht nog even geen afscheid van nemen…

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.