Ik ben een kneus met vrouwen. Ik kan echt niet met ze flirten. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Meestal vonden ze me daarna heel aardig, maar nooit was het duidelijk dat ik er meer mee bedoelde. Terwijl dat met mannen prima ging.

Als ik een meisje leuk vond, voelde ik me nooit op mijn gemak bij haar. Ik voelde me lomp, terwijl zij daar heel effortless charmant stond te wezen. Ik had de neiging om ergens beschut in een hoekje te staan en alleen maar naar haar te kijken. En als ze dan iets tegen me zei, struikelde ik over alle woorden die ik niet wilde zeggen. Kortom: ik voelde me een 13-jarig jongetje.

En het gekste: Ik durfde geen complimentjes meer te geven.

Deels omdat ik bang was dat het verkeerd uit mijn grote mond zou komen, maar ook bang dat ze door zou hebben dat ik meer wilde. Dat ik diep van binnen heel graag even haar haar achter haar oor wilde strijken, haar aan wilde kijken… Ik was bang om haar ongemakkelijk te maken. Ik, een meisje van 1 meter 64, was bang om bedreigend over te komen.

Ik legde laatst aan een man uit waarom vrouwen het vervelend vinden om dickpics te ontvangen. Mannen begrijpen dat vaak niet. Veel van hen zouden het geweldig vinden een spontane naaktfoto te ontvangen. Toen ik dat verschil probeerde uit te leggen, viel het kwartje. Ik ben zelf al zo vaak ongemakkelijk geweest in een situatie waarbij een man mij duidelijk maakte wat hij van me wilde, terwijl dat niet wederzijds was. Ik wilde dat een ander meisje niet aandoen. Voor een man is een worst-case-scenario, een afwijzing. Voor een vrouw is dat een man die er geen genoegen mee neemt als ze hem afwijst.

Ik weet niet of ik een meisje op die manier ongemakkelijk zou kunnen maken. Maar dat ik weet hoe onveilig dat voelt, zorgt ervoor dat ik niet gauw de eerste stap zou nemen. Misschien dat ik daardoor wel eens kansen ben misgelopen. Ik weet denk ik wel wat ik erger had gevonden.

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.