De ochtend van onze verhuizing begon met een berichtje van De Man: ‘mijn vader legt uit hoe ik een ei moet pellen.’
Tot ik dat berichtje ontving, wist ik niet dat er een goede manier was om een ei te pellen. Ik wist wel dat chefs die eieren koken, het ei gewoon op het werkblad smijten en dan de schil eraf rollen. Dat schijnt echt te kunnen, maar zelf ben ik fan van zachte eieren. Aan die techniek kan ik me dus niet wagen.

Ik zag de ernst van de situatie wel in, want eieren pellen is lastig. Vooral als je haast hebt, en dat hadden zij die ochtend. De Man was om half zeven al vertrokken en zijn vader was zo vriendelijk om niet alleen die ochtend, maar ook de hele middag en zelfs de avond daarvoor mee te helpen. Ik vond dat nobel. Vooral omdat hij ondertussen ook nog tijd bleek te hebben om De Man wegwijs te maken in de wondere wereld van het eieren pellen.

De vrachtwagen was volgeladen, ik stierf twintig doden van de stress en zo vertrokken we allemaal op ons gemakje naar een nieuwe stad. 

De pa die heel goed weet hoe je eieren moet pellen, weet ook heel goed hoe je kunt verhuizen. Dat bleek in ieder geval toen we eenmaal bezig waren. In een mum van tijd stond alles in de woonkamer die zich op de eerste etage van een oud pand bevindt. Met Sikke als onvermoeibare krachtpatser (serieus, die jongen sleept gewoon kisten met boeken naar boven alsof het een doos met veren is) en mevrouw Lammy en mijn eigen moeder als santa’s little helpers, was alles zo gepiept.

Als verhuizen net als eieren pellen zou zijn, dan was deze verhuizing een hard gekookt ei geweest waar alleen een echte chef, de schil er met één beweging vanaf had gerold. Mijn stress was helemaal voor niks geweest. Iedereen wist precies wat hij moest doen. Behalve ik. Ik houd niet alleen van zachtgekookt ei, maar ik ben er ook een. Daarom wist De Man natuurlijk niet hoe hij eieren moest pellen. Gelukkig ging verhuizen hem een heel stuk beter af.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.