Ik stond met mijn zusje voor het schap met maandverband. Normaal koop ik mijn maandverband bij mijn eigen supermarkt, waar we maar 3 soorten hebben. Helaas stond ik nu voor het schap van de Albert Heijn. Hier hebben ze niet alleen nachtverband (je weet wel, van dat maandverband tot in je nek), maar ook maandverband voor in je string (…waarom?!), voor wanneer je een halve bevalling meemaakt elke maand, of maandverband met vleugels. Ik haat die laatsten nog het ergst. Je zou denken dat bij iemand die relatief handig is, maandverband een eitje is. Niet dus. Die vleugels bezorgen mij nogal eens een onbedoelde bikinilijnwax.

Terwijl ik me afvroeg wie er bedacht had de ernst van je ongesteldheid in schattige kleine druppeltjes te meten (vast een man), viel mijn oog op een pak ergens onderaan. Ultra Normal, stond erop. ‘Wat is nou weer Ultra Normal? Of Ultra Normal Plus?’ dacht ik hardop. ‘Is dat zeg maar extra normaal en dus eigenlijk helemaal niet normaal?’
Mijn zusje knikte. ‘Je hebt ook Ultra Normale mensen, wist je dat?’
Ik keek haar aan. Voor een meisje dat zich uitsluitend in pasteltinten, tuturokjes en eenhoornprintjes kleedt snapt zij best wat van deze wereld. ‘Ultra Normale mensen zijn van die types waar echt helemaal niks bijzonders aan is.’ zei ze. ‘Met kortpittige kapsels, enzo.’

En weet je? Zij snapt het.

Er zijn Ultra Normale mensen. Je ziet ze nooit, want ze gaan op in de menigte. Of eigenlijk: zij zijn de menigte. Ze hebben een prima jeugd, maken een opleiding af en gaan werken. Ze trouwen rond de gemiddelde leeftijd en krijgen de gemiddelde 1,7 kinderen. Dan knipt vrouwlief haar haren kort want dat is zo praktisch, en samen verdubbelen ze hun lichaamsgewicht. Ze hebben geen bijzondere baan waar ze ieder jaar een pauze van krijgen voor een paar weekjes Zuid-Frankrijk. Als ze in een avontuurlijke bui zijn, gaan ze zelfs naar Spanje, of Oostenrijk. Hun grootste zorg is dat de Jong Belegen kaas op is en ze nu Belegen kaas moeten kopen. Ze dromen al jaren van een tattoo maar doen het nooit want ‘dat is zo permanent, hè?’. En wie weet, misschien zijn ze zelfs best gelukkig. Ze voldoen aan alle normen. Maar is één ding dat ze nooit zullen doen: risico nemen.

Deze mensen zijn heel gevaarlijk.

Zeker als je zelf niet Ultra Normaal bent. Je zult je waarschijnlijk afvragen waarom iedereen om je heen trouwt, en jij niet. Of waarom jij het niet voor elkaar krijgt om een opleiding te vinden die bij je past, zodat je eindelijk “de volgende stap” kunt zetten in je leven. Alsof iedereen een gebruiksaanwijzing heeft voor het leven, maar die van jou niet geleverd werd. In de aanwezigheid van Ultra Normale mensen voel je je raar, en eenzaam.

Maar we worden voor de gek gehouden. Zoveel Ultra Normale mensen zijn er namelijk niet. Sterker nog: er zijn er heel weinig. De meeste mensen waarvan jij denk dat ze Ultra Normaal zijn, zijn dat helemaal niet. Die doen maar alsof. Stiekem hebben ze een hekel aan Zuid Frankrijk en zijn ze vroeger zo wild geweest dat ze vol zitten met tattoo’s die niemand ziet. Ze hebben een hekel aan hun oma en hebben dat rotbaantje om de gigantische gokschulden af te betalen. Maar ze doen alsof, omdat ze zich dan niet zo eenzaam voelen tussen de andere mensen die doen alsof ze Ultra Normaal zijn. Eigenlijk zijn er zo weinig échte Ultra Normale mensen, dat ze in hun soort toch weer een beetje uitzonderlijk zijn.

Maar weet je? Als ik moet kiezen… Doe mij dan maar een paar vleugels.

 

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.