Ja jongens! Hoppa! Laten we ons met z’n allen, zonder enig doel, vier dagen lang, veertig kilometer verplaatsen om vervolgens op hetzelfde punt weer uit te komen. En laten we dat vooral lopend doen, om deze actie nóg doellozer te maken.

Ik vraag me nu al jaren af wat er toch in vredesnaam in het hoofd van sommige mensen omgaat. Veertig kilometer wandelen ze per dag, sommige zelfs vijftig. En onderweg klagen ze over dorst, honger, blaren en allemaal andere ellende. Dat is blijkbaar heel normaal en iedereen knikt ook vol medeleven mee. Is er nou in al die jaren niemand geweest die even heeft gezegd: ‘Ja Alfred, het is heel knap van je dat je vier keer een rondje loopt van veertig kilometer, maar die blaren heb je dus aan jezelf te danken.’

Want wie zijn billen brandt…

Juist. Dat geldt voor alles, behalve als je meedoet aan de Nijmeegse Vierdaagse. Dan mag je zeuren, stinken, klagen, heel hard op straat zingen en jezelf in een korte broek hijsen die je twintig jaar geleden voor het laatst had mogen aantrekken. Kan allemaal joh, daar in Nijmegen. Daar mag je je vier dagen als complete randdebiel gedragen, en dan krijg je nog een medaille ook. Vierdaagse_Nijmegen_The_Nederlands_Day004

Profiteurs zijn het, die wandelmensen. Profiteurs van de eerste klasse. Een bekertje ranja hier, een lekker hapje daar. Neem gewoon je eigen drinken mee man. Jij wilde toch rondjes lopen? Jij wilde toch stoer zijn? Het lijkt me op zo’n moment niet meer dan logisch dat je dan maar met tien liter water op je rug gaat zeulen. Toedeloe en succes ermee!

Stelletje mafkezen

En ergens is het ook nog oneerlijk voor de mensen onder ons die de vierdaagse op hun eigen manier lopen. Ik kom ze vaak middenin de nacht tegen. Zij lopen ook zingend over straat, in rondjes, met iets te weinig kleding aan en wanhopig opzoek naar water, maar deze mensen ben ik niet een week later tegengekomen met een medaille om hun nek. Wel eens met een enkelband.

Nee, dat mag je alleen doen als je in Nijmegen bent en je hebt ingeschreven voor het meest hersenloze evenement van het jaar. Je krijgt een kruisje, een medaille en als je denkt: ik ben écht trots dat ik zoiets achterlijks heb gedaan, dan kun je ook nog een certificaat bestellen. Ik vraag me af hoe dat ding eruit ziet:

”Alfred heeft deelgenomen aan rondjes lopen en er zelfs voor betaald. Hoera!”

Ja, ja. Er zit vast wel een of ander goed doel gekoppeld aan dat hysterische gewandel. Iets met mensen die het heel zwaar hebben en daarom 46.000 wandelaars nodig hebben die de schouders er even onder zetten. Nee, die wandelaars doen dat niet zodat ze zich goed over zichzelf kunnen voelen (want hé, ”ze hebben het maar mooi gedaan”), maar dat doen ze voor hun medemens. Dat weet ik zeker.

En hoe gaan ze naar huis?

Met de auto. Tuurlijk. Het is onwijs logisch om eerst een rondje van veertig kilometer te lopen, alvorens je in een auto stapt die je wél daadwerkelijk ergens brengt waar je iets te zoeken hebt. Heel normaal. Ik snap niet dat er maar 46.000 mensen zijn die zoiets doen. Dat is toch gewoon even helder nadenken, jongens?

Zoals u merkt ben ik niet zo’n fan van de Nijmeegse vierdaagse, of eigenlijk: mensen die zichzelf volstrekt doelloos verplaatsen en daar ook nog voor beloond worden. In de echte wereld heb ik het in ieder geval nog nooit zien gebeuren. Maar hey, dit is Nijmegen, dus Alfred: succes ermee!

 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.