Heeft u zich wel eens onzichtbaar gevoeld? Of zo’n moment gehad waarop u het gevoel had door de grond heen te zakken, door het asfalt en al? Bijna negen maanden geleden (toch al bijna een gehele zwangerschap uitgezeten, hoera), heb ik een gezellige Tinder-Turk aan de haak geslagen. Buiten het feit dat het een bezige bij is en het moeilijk is voor ons om elkander te zien, komen er ook nog een stel strenge ouders bij. Ja, zijn ouders weten niet dat ik besta. Neen, dat gaat ook niet gebeuren over een week of twee. Ja, dat is kut. Neen, dat is geen reden voor mij om weg te gaan want het heeft ook zo zijn charme (ons verhaal is altijd nog beter dan Twilight).

Deze gehele situatie zorgt er namelijk voor dat wij elkander treffen op de meest frappante tijdstippen en plekken. “Vanavond om 12 uur zoenen op het station?”, is voor ons iets normaals geworden. Al vind ik het van tijd tot tijd bijzonder onprettig om in een situatie als deze te verkeren, kan ik er ook niet omheen dat het wel degelijk een (speciale) toegevoegde waarde heeft. Wanneer we eens een aantal uur vrij hebben voor elkaar, maken we er ook wat van.

Maar goed, even terugkomend op het moment dat ik mij onzichtbaar gevoeld heb (egocentrische individuen kunnen dit wel ‘skippen’).

Soms ben ik sociaal, en soms besluit ik dan om iets te gaan doen met vriendjes of vriendinnetjes. Op het moment dat het gebeurde stond ik op een plein. En daar liepen ze dan, zijn moeder en zijn zusje (ik herkende hen van foto’s). Ze komen recht op me aflopen, en ik heb geen flauw idee wat ik aan het doen ben. Blijkbaar sta ik stil, blijkbaar lopen ze mij zo voorbij alsof ik maar een wereldgenoot ben (want dat ben ik ook voor hen, en niets meer). En het enige wat ik kan denken is: zal ik heel vreemd gaan doen? Maar dan echt héél erg vreemd gaan doen?

En voor ik het weet is het moment voorbij. Voorbij gevlogen alsof het nooit heeft plaatsgevonden. “Maar mevrouw, uw zoon komt morgen thee bij me drinken!” (want dat is wat wij doen). Neen, ik sta daar stil en zeg he-le-maal niets. En even voelde ik mij oprecht onzichtbaar.

Maar weet u? Voor hem ben ik niet onzichtbaar, en dat tovert wel eens een glimlach op mijn gezicht. Stiekem hoop ik dat u ook zo iemand in uw leven heeft, iemand die u per ongeluk begrijpt, en lacht om dezelfde (niet grappige) dingen. Serendipiteit, een onbedoelde vondst. Wellicht is hij dat voor mij. Maar misschien stond het wel in de sterren geschreven dat wij op deze manier zouden plaatsnemen in elkaars leven, een beetje nestelen, soms wat eieren broeden (ik bedoel herinneringen creëren, zoek er niets geks achter).

In ieder geval ben ik hartstikke blij dat ik naar rechts geswiped ben, zelfs met mijn zwakke ‘selfie-game’. Je vindt niet elke dag iemand met dezelfde liefde voor kaas & pinguïns. 

 

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.