Hallo, ik ben Koningin Confrontatiemijding. Als ik uit een situatie kan komen zonder deze echt onder ogen te zien, dan doe ik dat. Als je boos op me wordt, ga ik weg. Als ik iets stoms doe, ontloop ik je. En als ik boos ben op jou, dan zul je het nooit weten.

Je kunt het me niet helemaal kwalijk nemen, want ik ben in heel mijn leven nooit écht alleen geweest. Ik heb nooit op mezelf gewoond, en ik ben nooit lang single geweest. Altijd was er een vriendje. En daarna was ik ineens moeder. Ik was nooit op mezelf, om uit te zoeken wat ík nou vind, voel en denk. Er was altijd een computer, school, of gewoon muziek. Alles om me af te leiden van mezelf. Ruis.

Dat hou je niet eeuwig vol

Dat heb ik kort geleden ontdekt. Ik liep helemaal vast, puur omdat ik niet meer weet wat ik wil. Ik wil een heleboel dingen, maar daar zijn ook dingen bij die ik wil omdat ik vind dat ik het moet willen. Wil ik bijvoorbeeld écht studeren, of wil ik dat omdat iedereen dat doet?

chameleon-abstract-378557_1280Ik ben een kameleon. Ik pas me altijd aan iedereen aan. Ik spiegel mensen, en kan daarom met veel mensen opschieten. Ik neem hun non verbale communicatie over, en hun woordenschat. Soms neem ik onbewust zelfs hun accent over. Het probleem is alleen, deze kameleon weet niet meer wat haar eigen kleur nu eigenlijk is.

Ik heb een confrontatie nodig, met mezelf. En dat kan alleen zonder enige afleiding, in stilte.

Na wat zoeken vond ik iets dat me aansprak: een stille retraite. Deze duurt 6 dagen lang, en vindt plaats in een klooster in Megen. Van 9 tot 15 maart zit ik dus gezellig tussen de broeders, me af te vragen wat ik nu in hemelsnaam wil. Natuurlijk snap ik dat ik niet de rest van mijn leven uitvogel in een week, maar misschien kan ik een begin maken.

Ik trek me dus terug, ga in retraite, en ben voor het eerst eens stil. 6 dagen lang spreek, zing en mopper ik niet. Ik lees geen boeken, ik kijk geen filmpjes, ik luister geen muziek.

Ik ben helemaal stil.

Er zijn diensten waaraan ik mee kan doen, gezamenlijke maaltijden, begeleide meditatie, en hoogstens drie kwartier per dag krijg ik begeleiding waar ik dus wél even mag praten.

Dit schijnt enorm bizar te zijn

Sommige mensen draaien zelfs helemaal door. Nu hoop ik dat ik niet compleet gestoord terug kom, maar zoals ik al zei, ik hoop op een flinke confrontatie. Mijn onderbewustzijn die me even heel bewust een pak slaag komt geven. Even alles eruit.

Misschien word ik helemaal overhoop gehaald, misschien gebeurt er niets. Maar ik hoop dat ik een beginnetje kan maken met het zoeken naar wat ik wil, naar mijn eigen kleur.

Als ik terug ben en ik niet gelijk door moet naar een gesticht, laat ik jullie weten hoe het was. En anders hopen we maar dat ze in het gesticht ook wifi hebben.

 

Lees ook het vervolg:

The Silent Treatment: Wat moet ik in een klooster?!
The Silent Treatment: Arezzo
The Silent Treatment: Van nowhere naar now-here
The Silent Treatment: De kater komt later

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.