Mijn laatste dagen in het klooster waren aangebroken. Ik was nog een zooitje, en ik hoopte maar dat ik genoeg tijd had om alles weer op te ruimen.

Vrijdag, 8:35

Megen_rijksmonument_28513_Clarissenklooster,_Clarastraat_2Hoewel ik gister rond 9 uur naar bed ging, ben ik erg moe. Ik zie op tegen de viering vanavond bij de zusters. Ik voelde me de vorige keer al zo’n buitenstaander.
Wat is het heerlijk om in stilte te ontbijten. Niemand praat tot de koffie op is. De droom van ieder avondmens!
Ik ben weer wat rustiger. Ik probeer me te focussen op nu, en rationeel om te gaan met mijn gedachten.

9:45

Ik ben bang voor de onherroepelijkheid van een keuze. Ik ben bang dat ik nog steeds niet klaar ben om die keuze te maken. Maar misschien ben ik dat nooit, en moet ik gewoon het donker in springen, en hopen dat degene die me roept, niet net zijn neus staat te snuiten.

Vanmiddag eens even kijken of ze stroopwafels verkopen bij de molen, voor Tony Macaroni. Ik mag met hem meerijden op de terugweg. Ik mag hem wel. Ik mag eigenlijk iedereen hier wel. Het is gek hoe makkelijk je je aan mensen hecht, terwijl je bijna niet met ze praat. Misschien is het zelfs wel makkelijker.

10:50

Het is mooi om te zien dat er toch dingen “gestuurd” lijken te worden. Gister voelde ik me eenzaam, en ging ervoor op de vlucht. Ik dwaalde door het klooster, op zoek naar gezelschap, maar iedereen was ineens spoorloos verdwenen. Ik moest toen echt dealen met het alleen-zijn. Als ik iemand had gevonden, was ik eraan ontsnapt, alweer.

En hee, daar kwam ik tenslotte voor, voor dat alleen-zijn!

Ik ga nu eerst een kaarsje branden in de kerk voor Bens opa, die vandaag wordt gecremeerd.

Die middag had ik een korte doorbraak, die ik in één zin zal samenvatten:

11:30

Ik heb het nodig om iemands “ware” te zijn, en dat ook zo te voelen.

Ja, ja, ik weet wel dat ik daar niet in geloof. Maar ik wil iemands wereld zijn. Dat is het beste gevoel in de wereld!

13:20

Bij de lunch worden altijd de doden herdacht van de afgelopen jaren. Vandaag sloeg Broeder Loek het boek dicht en riep: ‘Vandaag herdenken we niemand, want er is nog niemand doodgegaan op deze datum. Dus mensen, er is nog plaats…’

De dames gingen helemaal los op de Saroma. Het is zo leuk om te ontdekken hoe iedereen is. Ik kan zó met ze lachen! Hoewel het in het begin fijn was om even niet te lachen en te doen alsof alles ok was, is het lachen nu wel echt een opluchting.
Ik ben weer veel hoopvoller. Er is morgen een vrij druk programma, gelukkig, want ik wil heel graag naar huis. Ik heb ook het idee dat ik daar klaar voor ben, en dat het hier klaar is.
Misschien ben ik zelfs wel bang dat ik voor mijn vertrek weer “omsla”.

Candle_flame_01Net een kaarsje voor Bens opa gebrand. Wat een lieve man was dat. Zo lief, dat ik me geen moment afvroeg hoe ik hem moest aanspreken. Hij was gewoon opa.

Daarna ging ik weer mediteren. Wat geweldig dat daar gewoon een hele kamer voor is!

De meditatieruimte is een fijne plek. We houden bijna alle diensten daar. Het is een soort zolderkamer, in de punt van het dak, met vloerbedekking. Links van de deur zijn twee schuine dakramen en tegenover de deur is nog een raam. Er staan stoelen, meditatiebankjes, en een altaartje van een oude marskramerskist, met een kaars en een kruis erop. Daarnaast staat een schilderij van Maria en het kindje Jezus, gemaakt door iemand die in heel zijn leven nog nooit een baby heeft gezien. Onder het manteltje van Jezus komen een paar benen uit waar Barbie nog jaloers op zou zijn, en zijn hoofdje is zo klein als zijn moeders neus.
Hoe vreemd al die afbeeldingen en symbolen me eerst ook leken, ze beginnen me tot op zekere hoogte gewoon te worden.

15:50

Oja! Ik zou nog stroopwafels kopen voor Tony!

16:15

Ergens lijkt een religie me fijn. Je hoeft niet na te denken over goed en kwaad. Er is dan een heel boek waarin het haarfijn staat uitgelegd.

Die avond was er weer een kerkdienst bij de zusters, maar ik bleef thuis.

19:30

Ik ben niet mee geweest naar de Clarissen. Net eindelijk Ben weer gebeld. Ik zit nu nog met een big smile op m’n gezicht.
Wat was het fijn om iedereen weer even te horen. Ben heeft vast meer vragen dan hij nu kon stellen, en ik ben heel benieuwd wat hij thuis allemaal gedaan heeft! Was het maar vast zondag… Oh nee, in het Nu leven!
Dan ga ik Nu maar eens kijken of mijn groep nog weg mocht van achter de Clarissentralies…

20:30

Meditation_Harmony_Peace_CrystalNet weer meditatie gehad. Weer heerlijk stil geworden na de maaltijd, waar het toch best gezellig was. Het lijkt me leuk om deze groep later nog eens te ontmoeten, in een soort reünie, maar dat is waarschijnlijk erg lastig, aangezien ze uit heel Nederland komen. Het is gek te bedenken dat je mensen nooit meer zult zien, of dat je mensen al een keer voor het laatst hebt gezien.

Het liefst zou ik de hele avond aan de telefoon hangen, maar ik denk dat de broeders er dan in blijven als ze de telefoonrekening zien.

Die avond en de volgende morgen, ruimde ik de laatste dingen op in mijn hoofd, en kwam ik tot twee conclusies.

21:00

Ergens is het hele leven vol met sprongen in het duister. Soms moet je gewoon maar wat doen, zonder dat je zekerheid hebt en alle feiten weet. Soms moet je gewoon maar hopen dat niemand zijn neus staat te snuiten.

zaterdag, 8:30

Ik moet een balans zien te vinden in bij iemand willen horen, en perfect bij iemand aansluiten. Ik moet de schoonheid gaan zien in de verschillen tussen mij en een ander. Dat ik niet met alle winden mee hoef te waaien, puur om niet te conflicteren met wie dan ook. Dat ik er ook nog ben, en dat dat prima is. En sommige mensen zullen me niet leuk vinden zoals ik ben, en dat is ook goed. Daar hoef ik niet voor te veranderen.

Ja, natuurlijk had ik dit in ieder boekje over zelfvertrouwen kunnen vinden. Maar dan had ik het gelezen en gedacht ‘Ja, dat is leuk, dat zijn zoals je bent… Maar wie ben ik dan?’ In de stilte van het klooster vielen alle externe factoren weg. Geen gezin, geen vrienden, geen (social) media, geen afleiding. Niets en niemand om mij te vertellen hoe ik moet zijn, en wat ik leuk moet vinden. En wat er over bleef, was best aardig.

Met het gevoel alsof ik morgen jarig was, ging ik naar bed. Ik mocht weer naar huis!

En daar stond mij een grote verrassing te wachten…

Source: pixgood.com

Source: pixgood.com

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.