Met goede moed en een hoop energie vertrok ik naar huis. Vanaf nu ging ik het wel even anders doen! Ik was een veranderd mens, ik voelde het aan alles. Ik had de zin van het leven in mijn hand, in de vorm van 20 volgekriebelde A4tjes. Ik had het voor mekaar, man!

Toen ik thuis kwam, stond mij een grote verrassing te wachten. Het was schoon en opgeruimd. De tafel, waarvan we al 4 jaar roepen dat hij geschilderd moet worden, stond strak in de lak. Er stond een zelfgemaakte boekenkast in mijn slaapkamer, en naast mijn bed stond een bos rozen. Op mijn kussen lag een bonbon en een lief briefje. En als klap op de vuurpijl leefden mijn kinderen nog, en waren ze happy. Ik voelde me een militair die terug kwam van 6 maanden Irak.

De volgende dag was een klap. Ik viel automatisch weer in mijn oude, opgefokte leventje terug. Het overweldigde me als een ziekte die terugkomt zo gauw je de medicatie afbouwt. Ik baalde zo! Ik had zoveel doorstaan, en waarvoor?

Het leven dat we leven maakt ons langzaam gek

desert-43209_1280We ergeren ons aan iemand die 10 kilometer te langzaam rijdt, terwijl we helemaal geen haast hebben. We identificeren ons met ons bezit. Als we veel hebben voelen we ons sterk, terwijl we in feite kwetsbaarder zijn, want bezit vergaat. We voelen ons persoonlijk beledigd bij tegenslag, want we hebben toch het recht om gelukkig te zijn?

We zijn geflipt. Helemaal doorgedraaid. En eigenlijk weten we het ook wel. Maar we hebben geen tijd en ruimte om er over na te denken, want we moeten nog zoveel. Er staat werk te wachten, of vrienden. En ook als we alleen zijn, hebben we tegenwoordig de wereld in onze handen, via onze telefoon. Genoeg om ons af te leiden van wat er werkelijk toe doet.

En als je je nu aangesproken voelt, en dat is wel de bedoeling, denk dan niet dat ik daar nu boven sta. Ik maak me er zelf het hardst schuldig aan, en daarom werd het tijd voor een retraite.

Nu ik terug ben, lijkt het alsof ik terug ben bij af

new-york-286071_1280Mijn gedachten rijden weer als een trein door mijn hoofd, en ik kan ze niet meer ontwijken. Bitter dacht ik even dat het alleen mijn kameleon-gedrag maar was geweest in het klooster: Een rustige omgeving, waardoor ik rustig werd.

Voor een deel is dat waar. Maar als ik er even heel rationeel naar kijk: hoe moeilijk is het om niet meegesleept te worden in de gehaastheid van de mensen om je heen? De energie die je hier voelt prikt je in de rug, zodat je wel harder moet lopen. Het constante oordeel van mensen hangt je als een zwaard boven het hoofd, bungelend aan een paardenhaar. Zie daar maar eens niet gestrest van te raken.

Het kan.

Het is mogelijk. Maar het is zeker niet makkelijk. Het is een keuze, die ik elke dag weer ga proberen te maken. Ik zoek de stilte op. Ik ga tijd steken in dingen die ertoe doen. Ik ga proberen om mijn focus te houden op wie ik ben. En dat is best lastig, als je ook nog een kameleon bent. Maar dat is een deel van me, en ik kan het gebruiken als ik dat wil. Maar ik hoef niet meer bij het behang te passen om te kunnen leven met mezelf.

Als je me zoekt, dan ben ik even weg. Er is mij teveel herrie hier.

chameleon-540655_1280

één antwoord

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.