Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik ben The Grinch. Ik loop vaak te klagen, ben erg kritisch, heb over heel veel dingen een mening en dit alles komt samen in hoe ik naar mensen kijk; iedereen is te vrolijk, te naïef, te simpel en vooral te nep.

Eigenlijk ben ik in mijn hoofd een combinatie van The Grinch en Ebenezer Scrooge: het norse van Scrooge en zwart-cynische van The Gringe. In uitingsvorm houd ik mij goed in, maar in mijn hoofd is er vaak een groots vuurwerkspektakel veroorzaakt door miljoenen momenten van kortsluiting over dat wat ik hoor of zie in mijn persoonlijke omgeving. De niet gekozen omgeving dan. Want ook ik moet naar de supermarkt en naar de KPN-winkel, omdat ze monteurskosten rekenen voor iets wat ZIJ(!) kapot hebben afgeleverd. En enkel in de winkel geldt het gratis versturen.

Sociale situaties zijn soms onvermijdelijk. Vaak zijn de meest onverdraaglijke, de meest onvermijdelijke en dan heb ik het niet eens over telemarketeers…

Toch is er een verschil tussen The Grinch en mij.

Een heel wezenlijk verschil. Nee, het gaat niet om de kleur. Ik sla enkel groen uit na het nuttigen van een verkeerde loempia. Maar om ons in deze tijd te focussen op een verschil in huidskleur, zou een nutteloze discussie aanwakkeren. Nee. Het hebben over verschil in huidskleur is een “no go”.

Het grote verschil is dat ik het hele jaar door The Grinch ben. Er is maar één moment in het jaar dat ik opbloei en mij van mijn meest positieve kant laat zien (voor de meesten is die meest positieve kant nog steeds te zwartgallig, maar sommige mensen lijken nu eenmaal in polonaise geboren). Ik voel mij namelijk helemaal zen en gelukkig tijdens en rondom kerst.

Vooral de aanloop naar kerst is voor mij een festijn van genot.

Overal lichtjes, vrolijke cadeaupapiertjes, referenties aan koud en sneeuw, kerstmuziek en de heerlijke geuren in de winkel maken zelfs het in de rij staan bij het boodschappen doen draaglijk. Ik ben vanaf half november tot oudjaarsavond helemaal in mijn element.

Het bijzondere is dat hierin weer eens duidelijk wordt dat mensen enkel zien wat ze willen zien. Er zijn namelijk weinigen die dit achter mij zoeken. In extremis: ze geloven het simpelweg niet. Het maakt niet uit hoe vaak ik aangeef dat ik geniet van kerst en alles eromheen, er wordt niets mee gedaan. Ik word maar niet uitgenodigd op kerstborrels en kerstfeestjes. De uitnodiging gaat meestal letterlijk aan mijn neus voorbij met de mededeling: “Jij vindt kerst toch vreselijk.” Waarop ik heel duidelijk zeg: “Nee, hoor! Ik vind kerst het hoogtepunt van het jaar!”

Ik zeg dit omlijst met een gulle lach. Steevast volgt er dan een reactie van groepsgelach en een opmerking als “Jij bent altijd zo heerlijk cynisch hè?!”

Mijn uitnodiging belandt in de handen van de persoon naast mij.

Een vicieuze cirkel en ik kom er niet uit. Ik doe wel pogingen om sociaal te zijn en me te mengen in het feestgedruis waar ik mij de rest van het jaar voor afsluit, maar ik moet wel een kans krijgen. Nu viert iedereen feest en kijk ik vanaf mijn berg naar de gezelligheid en verzin ik een snood plan om hún kerstfeest te stelen…

Vier kerst, geniet met elkaar en… denk af en toe aan mij.

 

Over de auteur

In een onbegrijpelijke wereld doet hij pogingen om het voor zichzelf begrijpelijk te maken, hetgeen al moeilijk genoeg is. Humor is zijn redding; alles is humor, als je je maar lang genoeg verbaasd...

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.