Ken je dat stemmetje uit je puberteit nog? Dat stemmetje dat je uitgebreid vertelt over alles wat verkeerd is aan je. Je haar, je puisten, je tanden… Niets ontkomt aan haar aandacht bij één blik in de spiegel. En tegen de tijd dat je dat stemmetje eindelijk de mond hebt gesnoerd… word je moeder.

En dan heeft dat stemmetje weer het hoogste woord

mirror, supermama, insecure, lilyroseMaar dan over je opvoeding. Iedere avond houdt ze je wakker om je nog even te vertellen wat er fout ging vandaag. Je was te streng, te afwezig, te veel met het huishouden bezig, of juist te weinig. En nooit is ze tevreden over hoe de dag ging. Als je teveel naar haar luistert, gaat iedere dag voelen als verspilde tijd.

Ook is het bij mij zo dat ik daarnaast ieder vrouwelijk persoon om mij heen ook zo’n stemmetje geef. Meisjes vind ik vaak al een beetje eng, maar moeders zijn nog even erger. Om de een of andere reden denk ik dat alle moeders het beter doen dan ik. Ook al hebben die moeders waarschijnlijk net zoveel last van zo’n stemmetje.

Ik lees wel eens de blogs van andere mama’s

Dat is ook niet best voor mijn zelfvertrouwen. Wat een supermama’s zeg! Ze verzinnen de leukste activiteiten, hebben de beste tips en delen de lekkerste recepten. Het is alsof hun dagen uit 48 uur bestaan. Ik wil ook zo’n supermama zijn.

Als ik bij andere moeders in de buurt ben hoor ik nog veel meer van die stemmetjes. En die vertellen over allemaal dingen die deze moeders verkeerd aan mij zouden vinden. Ze vragen zich bijvoorbeeld af hoe oud dat kind eigenlijk is, en dan hebben ze het over mij.

3556739684_9a9583ccfb_o

Het schoolplein is een hel

Want daar staan ze, allemaal in groepjes. Zo’n schoolplein voelt eigenlijk altijd als zo’n feestje waar je te laat aankomt, en iedereen kent elkaar, maar jij kent niemand. Iedereen staat al gezellig te praten en jij vraagt je af waar de drank is. Ik heb overwogen dan maar bier naar het schoolplein mee te nemen, maar het stemmetje en ik waren het erover eens dat dát toch niet zo’n goed idee was.lame joke, party, nasa, supermama, lilyrose

Ik mocht Sophie laatst weer ophalen. Het is nooit moeilijk haar te vinden tussen de andere kinderen. Dat is gewoon een kwestie van zoeken naar het meest vieze kind. Met haar schoenen los en haar haar alle kanten op. Ik neem haar gauw mee naar mijn fiets. Ik heb Lucas op mijn borst, in zo’n draagzak. Dat is heel handig, tot je een ander kind moet optillen.

Ik besluit eerst maar even een beetje uit het zicht te lopen. Ik pak mijn fiets en begin te lopen, als ik ineens achter mij mijn sleutels hoor vallen. Ik zet mijn fiets weer neer, raap met veel moeite mijn sleutels van de grond en draai me om. Ik struikel pardoes bijna over Sophie. Na ook die weer van de grond geraapt te hebben, probeer ik van het schoolplein te komen. Alle dames kijken, maar doen net alsof ze het niet zien. Flarden van de trauma’s aan gymles op school komen naar boven. Ondertussen gaan de stemmetjes tekeer, tot ik eindelijk kan wegfietsen. Wat een stom feestje, zeg.

Als we eindelijk allemaal op de fiets zitten roept Sophie ineens vol verwondering “Mama, heb jij een fiets getoverd?” Ik realiseer me dat dit één van de eerste keren op de fiets is voor haar. “Ja,” lach ik, “mooi hè?” “Heb je dat met de toverstaf gedaan?” vraagt ze, nog steeds onder de indruk. “Ja!” roep ik. “Wouw…” klinkt haar stemmetje.

Wat maakt het ook uit wat de stemmetjes zeggen. Als het aan Sophie en Lucas ligt, ben ik toch wel Supermama.

één antwoord

  1. Evelyn

    Net als die keer dat ik vlak nadat ik mijn rijbewijs had gehaald, met het zweet in mijn handen, voor het eerst twee meisjes naar school reed met de auto.
    O, mam wat kan jij goed auto rijden.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.