Tinder. Het intrigerende vleeskeuringsfenomeen dat veel vrijgezellen in zijn greep houdt. Ook mijn telefoon heeft het al te verduren gehad: minstens 10 keer heeft hij deze online lust/liefde zoeker al in mijn opdracht moeten verwijderen – want ja, ik ben toch zeker niet zo sneu dat ik een app nodig heb om oppervlakkige contacten te leggen – om het vervolgens op een brakke middag weer te downloaden – leuk toch, beetje mensen keuren. Afgelopen zondag was het weer zover.

‘Je hebt een match!’

Het rare Tinder geluid galmt door onze kale studentenkeuken. Mijn bijschrift ‘Dansen?’ blijkt een makkelijke opening te zijn voor een gesprek. De Match met zijn blonde krullen en pretogen is direct: ‘Waar?’.

Na twee uur te chatten – hij blijkt nog bijdehanter te zijn dan ik, wat al snel uitloopt op een continue wedstrijd – vraagt hij of ik er bezwaar tegen heb om te appen, aangezien zijn batterij in die tijd van 52% naar een schamele 2% is afgezakt. En zo gebeurde het. We appten de dagen door, net als alle andere normale tindermensen die deze batterij smoes hebben ingezet.

Tinder Match (vanaf nu TM genoemd) had ook een andere methode van communiceren, die hij vooral met zijn vrienden na het stappen vaak gebruikte: spraakberichten. Nu vroeg ik me altijd al af wie in godsnaam deze functie gebruikt, aangezien het me vrij ongemakkelijk lijkt om tegen je telefoon aan te praten zonder dat er iemand reageert.

Tenzij je, nouja, dronken bent dus.

Vrijdagavond, personeelsuitje. De combinatie van ongemakkelijke gesprekken onder slecht italiaans eten, antibiotica en wijn, heeft gezorgd voor het resultaat dat ik zaterdagochtend terug zag in m’n telefoon: we hebben die nacht twee uur lang non-stop spraakberichten naar elkaar lopen sturen. Twee. Uur. Lang.
whatsapp, voiceclips
In de hoop dat ik dan op z’n minst zwoel-dronken over kwam heb ik m’n laatste beetje zelfrespect aan de kant gezet en waar ik durfde op de Play-knop gedrukt, met de pijnlijke conclusie dat het gesprek toch echt geëindigd is met als laatste spraakbericht: ‘Hmmbrwehl iehoh’. Dat dit niet helemaal te verstaan was had ik op dat moment zelf ook nog in de gaten, want ik heb me blijkbaar voorgenomen mijn gedachten in plaats daarvan dan maar uit te typen: ‘AIWPAÄÄH’.

TM scheen deze berichten echter vermakelijk genoeg te vinden om me niet meteen te blokkeren, dus we gingen door.

En toen was het zondagavond.

TM zat met zijn voetbalteam in de bus na een overwinning, en had de nodige biertjes op. ‘Spraakbericht-expert’ die hij was, beloofde hij me een indrukwekkend bericht te sturen. Meneer gelooft namelijk niet in ‘valse bescheidenheid’, en ‘presteert het best onder druk’. Mijn hoge verwachtingen werden echter diep de grond in geboord toen ik het afspeelde. Ene teamgenoot M., had namelijk een boodschap voor me. Aangezien m’n arme vader dit ook leest zal ik het niet citeren, maar het was iets met ‘Unne grote bakkes’ en een piemel die ergens in moest. TM leek deze teleurstelling op te merken, en kwam met een herkansing. Een herkansing verdeeld over twee audiobestanden.

‘Lieve, lieve lieve Alix. Ik zit hier nu op mijn knie, speciaal voor jou, om jou iets heel belangrijks te vragen. Wil je alsje-alsje-alsjeblieft met mij…. ‘

‘… binnenkort een biertje drinken?’

 

Over de auteur

Wij zijn Lilyrose, een online magazine dat zich bezighoudt met entertainment, lifestyle, liefde en alle dingen die daar tussenin hangen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.