Het moment waarop je je realiseert hoe verrot de mensheid tegenwoordig is, is wanneer je je er nietsvermoedend in begeeft.

Avondeten

Het was zo’n dag waarop alles uitliep, waardoor ik om vijf uur ’s middags nog moest bedenken wat ik die avond ging koken. Al gauw kwam ik tot de conclusie dat het die avond een bezoekje aan de cafetaria werd.

Nadat ik mijn bestelling had doorgegeven en deze alvast had afgerekend, plantte ik mezelf in een hoekje van de cafetaria. Het was die avond baby-1827682_960_720aardig druk. Er waren blijkbaar meer mensen die na al die feestdagen even geen zin hadden om te koken en op die woensdagavond de cafetaria binnenliepen.

Niet lang nadat ik ging zitten, kwam er een jonge vrouw binnen. Een jongetje van een jaar of drie liep naast haar en ze droeg een baby in een maxi-cosi in haar hand. Ze gaf haar bestelling door en plaatste de maxi-cosi op de balie terwijl ze betaalde. De baby begon zachtjes te jammeren. Het was etenstijd, dus het kleintje begon ongetwijfeld hongerig te worden.

De vrouw pakte de maxi-cosi van de balie en keek wat zoekend door de cafetaria. Alle tafeltjes vol, behalve mijn tafeltje. Daar konden nog zeker drie mensen zitten. Ze keek me aan en vroeg of ik het goed vond dat ze de maxi-cosi even op tafel zette.

“Hij huilt wel hoor” voegde ze eraan toe. Waarop ik haar ietwat verbaasd aankeek. Daar is het toch een baby voor?

Excuses

Mensen hadden haar er al eens op gewezen dat ze het vervelend vonden dat haar baby huilde. Ik kon hierop niet eens een zinnig antwoord bedenken. Is het dus zo gesteld met de mensheid?

We willen met z’n allen zorgen voor nageslacht. Kinderen om op te voeden. Om te laten studeren als ze hier oud genoeg voor zijn. Wellicht opgeleid worden om ons later te kunnen verzorgen als wij de verzorging nodig hebben.

En tot die tijd mogen zij niet zijn wie ze zijn. Hulpeloze baby’s, die huilen om duidelijk te maken dat ze honger of krampjes in hun buik hebben, een volle luier of gewoon even geknuffeld willen worden.

Goede voornemensloesje-tolerantie

En omdat deze baby hoogstwaarschijnlijk binnen niet al te lange tijd zijn volgende borst- of flesvoeding moest krijgen, begon hij zachtjes te jammeren. Iets wat stopte toen zijn moeder de maxi-cosi zacht wiegde. Iets waarvoor zijn moeder zich verplicht voelde om haar excuses voor aan te bieden. Excuses omdat ze een baby heeft die huilt. Die huilt om zijn behoeftes duidelijk te maken.

We hebben wat te leren met z’n allen. In plaats van goede voornemens waarin we met z’n allen meer willen sporten en af willen vallen, zouden we goede voornemens moeten kiezen die ook goed zijn voor onze medemens.

Wees wat toleranter. Heb meer lief. Accepteren in plaats van veroordelen.

Over de auteur

Probeert studenten wat bij te brengen over de Nederlandse taal. Woont samen met vriend, drie honden en een kat. Gaat in 2018 trouwen en heeft alles voor deze dag al jaren uitgestippeld op Pinterest.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.