Weet je wat? Ik vind het leuk geweest, mensen. Ik kap ermee. Voortaan pak ik wel ergens een terrasje en ga me daar ongegeneerd volgooien met drank, voordat ik ook nog maar één stap zal zetten in een restaurant. Bitter? Misschien een beetje. Ik begin, denk ik, gewoon een klein beetje oud te worden. Ik heb nog geen rollator nodig nodig, hoor, maar ik begin nu al het idee te krijgen dat ik een oude, rustieke romanticus begin te worden, met een groeiend gevoel terug te willen naar de ‘goeie oude tijd’, terwijl ik mijmerend rookwolken uit mijn pijp blaas.

Lekker tikken op dat plastic toetsenbord

Ach, misschien is het gewoon wat anders. Ik denk dat ik gewoon terug wil naar een tijd dat ik nog normaal in een restaurant kon zitten, waarin ik nog niet werd geplaagd door de ‘quasi interessant doende’-mensen om me heen en geserveerd werd door iemand die niet elke keer naar zo’n hand-held moet staren om een simpele bestelling in te voeren. Dezelfde idioten die in een veel te strak shirtje worden gestopt, wat alleen maar een serieuze eetlust vermindering veroorzaakt,  allemaal mogelijk gemaakt door een opzet waarin het de bedoeling is om jezelf zo snel mogelijk vol te stouwen met goedkoop eten, om er daarna ook weer zo snel mogelijk uitgetrapt te worden. Zit je vol? Oprotten dan maar.

Ik was echt fan van dineren, jongens – écht uit eten gaan. Wat is daarmee gebeurd? Wat was er mis met die gezellige sfeer en die (altijd vage) ambiance muziek op de achtergrond? Moest dat nou zo nodig worden verruild naar te hippe interieurs, ingericht met oncomfortabele tweedehands stoelen en nare design tafels? Was er iets mis met goed eten, dat niet als een IKEA bouwpakket in elkaar gezet diende te worden, maar daadwerkelijk werd gemaakt door iemand die er verstand van had? Kijk, ik heb zelf lang genoeg in de horeca gewerkt en ik weet dat het de ideale bijbaan is, maar jongens, alsjeblieft, zouden jullie niet met die zware wallen van gisteravond aan komen lopen en mijn ogen laten prikken met de bierlucht van gisteren?

Een prima pasta

Weet je wat. ik kook voortaan wel thuis. Ik koop zelf wel een fles wijn, flans een aardige pasta in elkaar en serveer het zelf op semi professionele wijze. Ik zet wat goede muziek aan, steek wat kaarsjes in de hens en probeer nog iets gezelligs van mijn woonkamer te maken. Hoef ik ook niet meteen een half uur op mijn eten te wachten, toch? Oké, goed, om de hele restaurant setting compleet te maken zal ik ook nog onnodig veel op mijn Ipad gaan tikken. Gewoon, voor de lol.

Over de auteur

Een cynische etter met een marginaal gevoel voor humor en literair talent. Houdt van honden, heeft een kat.

3 reacties

  1. Ron Schots

    Hey Roel,
    Een romanticus pur sang, mogen we stellen; als ik in reincarnatie zou geloven, zou ik denken dat hier een ‘oude geest’ aan het woord is, die nog iets af te maken heeft in het hier en nu. Je doorziet nu al de schijn van mensen die met trucjes door het leven komen, in plaats van met echte kennis van een ambacht en echte liefde voor hun vak.
    Eerst de inhoud:
    Het grappige voor iemand van mijn leeftijd (48) is, dat ik jouw manier van tegen de wereld aankijken helemaal snap, want – mag ik dat zeggen? – “op jouw leeftijd” ( opa spreekt) keek ik ook op deze licht cynische manier de wereld in. Ik had een gezond respect voor mensen met meer ervaring dan ik en verwachtte dan ook dat ik door mijn best te doen, vanzelf zou komen ‘bovendrijven’. Zo werkt het echter helaas niet. Het wrange is, de massa doorziet doorgaans de mensen die met wat trucjes het leven doorkomen toch niet , dus met die instelling waar jij hier tegen ageert, kunnen mensen het helaas toch verdomd ver schoppen.
    Ik lees hier het relaas van iemand die waarde hecht aan kwaliteit, aan degelijk vakmanschap en liefde voor het vak dat men gekozen heeft en die hier in teleurgesteld is geraakt. Maar ook iemand die dan op zoek gaat naar een alternatief: dan bouw ik toch zelf de sfeer die ik zoek? Dus behalve cynisme, toch ook hoop. En dat je daarbij op je iPad kunt tikken, juich ik van harte toe, want dan kunnen we nog meer van je lezen.
    Dan nog even over je taalgebruik:
    quasi-interessant doende mensen: dat klopt niet helemaal. Mensen doen interessant, of ze zeggen quasi-interessante dingen, maar quasi-interessant doen = doen alsof je aan het interessant-doen bent. Het tussenkopje ‘lekker tikken op dat plastic toetsenbord’ kon ik niet helemaal plaatsen: dat woord ‘plastic’ heb je er niet zomaar tussengestopt, neem ik aan. Het woord ‘plasic’ heeft connotaties als ‘goedkoop’, ‘onecht’. Ik zie dan alleen een connectie met de ‘handheld’, maar daar zit je toch niet ’lekker op te tikken’?
    Je gebruikt ook het zinnetje ‘zit je vol, oprotten dan maar’. Snap wat je daarmee wilt zeggen, dat het allemaal liefdeloos en ‘plastic’ is om dat woord nog maar eens aan te halen, maar ik zou je willen uitdagen om datzelfde gevoel nu eens uit te drukken zonder grof te zijn. Niets tegen grof, maar ik denk dat een paar welgekozen woorden meer effect zouden sorteren en het clasht dan ook niet met de rest van de stijl. Iets van ‘de vriendelijke groet van de geëerde klant wordt bij het verlaten van het etablissement in stilte beantwoord door de rug van de ober die zijn tafeltje al aan het afruimen is’. Iets in die geest.
    Dit alles wilde ik je meegeven, omdat ik denk dat jouw talent het absoluut waard is om even voor te gaan zitten. Ik wacht op je volgende blog!
    Ron

    Beantwoorden
  2. Roel

    Ron,

    zoals altijd, zeer gewaardeerd commentaar. Niet alleen inhoudelijk, maar op alle fronten.

    Ik zal je op de hoogte houden, als je dat ook bij mij doet.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.