Er was een regel. Een regel die ik zelf had bedacht. Ik zag het als een soort achtste gebod waar ik me te allen tijde aan moest houden: gij zult geen burgerlijke Action sloffen dragen in de buurt van uw partner. Of de knalroze joggingsbroek van de Zeeman die u zo leuk vindt.

En nu zit ik dit te typen, met mijn burgerlijke Action sloffen aan en mijn knalroze-zeven-euro-Zeeman-joggingsbroek. Het begon allemaal door hem. Als hij de burgerlijke Action sloffen niet had gekocht voor me, dan had ik mijn roze broek nu niet gedragen. Om heel eerlijk te zijn is dit helemaal zijn fout. Er is niets wat je onaantrekkelijker maakt dan van die hoge sloffen die automatisch naar binnen gaan staan omdat je X benen hebt. Ik had me voorgenomen om zoiets nooit te doen, want als je wilt dat een man stopt met zijn best doen, dan kun je maar beter Action sloffen dragen en erbij lopen als een slons. Nee. Dat wil ik niet. Zo ben ik niet. Nooit.

Alleen als niemand kijkt.

Hij is de enige die kijkt, en hij vindt het leuk. Hij vindt het leuk als ik bovenop mijn Action sloffen en Zeeman joggingsbroek, óók nog een Zeeman trui draag die ik vier jaar geleden voor vier euro heb gekocht. En dat vind ik een schande. De eerste keer dat ik mijn Zeeman outfit droeg in zijn buurt, was toen hij ineens kwam binnenstappen. Daar stond ik, in vol ornaat. Of halfvol ornaat… of halfleeg ornaat. Waarschijnlijk dat laatste. Want er is niemand die een roze Zeeman broek en een blauwe Zeeman trui als vol, of ook maar halfvol ornaat zal bestempelen.

Ik was in halfvol ornaat door de mand gevallen.

‘Lieverd!’ schreeuwde hij, ‘wat ben je sexy!’
Eerst dacht ik dat hij mijn humor had overgenomen en beledigingen verpakte in een half compliment, maar hij meende het. Hij vond het blijkbaar niet erg om mij in mijn natuurlijke leefomgeving te spotten. En ineens was ik sexy. Ik was nog nooit sexy geweest. Ik wist niet eens dat ik sexy kon zijn, laat staan in een roze joggingsbroek en een blauwe trui van de zeeman. Maar ik was het, en toen ging mijn achtste gebod eraan.

Ik mocht plotseling Action sloffen dragen en er zelfs naar vragen als ik ze niet kon vinden. Hij vond dat allemaal normaal. Heel stiekem sleepte ik een paar maanden later mijn roze Zeeman broek mee naar zijn huis, omdat ik thuis nog een blauwe Zeeman broek had. Ik deed het allemaal zonder erover na te denken en het interesseerde hem geen reet.

En nu zit ik hier, in mijn roze broek, Action sloffen en blauwe trui. Sexy te zijn. Ik wist daarvoor nooit dat het zo makkelijk was om sexy te zijn, als je maar iemand had die jou altijd sexy vindt. En dat vindt hij. Of hij denkt het nu in ieder geval.

Of ik hetzelfde zal vinden als het andersom was geweest, durf ik niet te zeggen: een man met Action sloffen tot boven de enkel en een roze joggingsbroek is – denk ik – niet zo mijn ding.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.