Ik ben niet lelijk. Ik zal nooit met mn hoofd op een magazine staan, maar ik kan er wel mee door. Je moet me ook niet ’s morgens zien, want dan moet ik nog uitgevouwen en gestreken worden. En er zijn dagen dat ik in de spiegel kijk en overweeg om streng Islamistisch te worden en een Burka aan te trekken, al was het maar voor één dag. Maar over het algemeen, als ik niet te dicht bij de spiegel ga staan en één oog dichtknijp, ben ik best tevreden.

you-ever-see-a-photo-of-yourselfTot ik op de foto moet.

Als iemand anders een foto van me maakt gaat het nog wel, als ik het tenminste doorheb. Ik bedenk gewoon een stom grapje en lach dan om mezelf. Iemand moet het doen. Met als gevolg dat ik op de foto sta met een brede grijns en een vleugje trots omdat ik zo hilarisch ben.

Maar als ik een selfie moet maken werkt dat niet meer. Ik ben de grootste selfiesukkel ooit. Het is alsof ik van een selfiecamera gewoon tien keer lelijker word. Of misschien ben ik altijd zo lelijk en heb ik een zeer beleefde spiegel. Ineens valt me op hoe groot mijn wangen zijn. En hoe hoog mijn voorhoofd is. En mijn oren die zo uitsteken. Ik draai drieëndertig rondjes om mijn goede kant te vinden, maar ik denk dat die onder mijn voeten zit. Dan denk ik aan wat Jacky mij leerde: ‘Iedereen ziet er beter uit van boven’. Dat is trouwens geruststellend voor een meisje van 1.64 m. Vervolgens maak ik 46 foto’s, de een nog awkwarder dan de volgende, besluit dat de eerste de beste was maar nog steeds vreselijk, en gooi dan alles weg.

Kortom: ik begrijp de kunst van het selfies maken niet. En daarmee dus ook niet de lol ervan. Sikke de Selfiekoning maakt er bijna elke dag één, maar laten we eerlijk zijn: als we er allemaal er zo uit zouden zien, zouden we dat allemaal doen.

#Iwokeuplikethis

#Iwokeuplikethis

Kiekje bij kiekje slopen de selfies mijn zelfbeeld.

Ik krijg het gewoon vrijwel nooit voor elkaar. Het ergste is nog als ik mijn frontcam per ongeluk open. Na een korte confrontatie met mijn neusgaten is mijn dag verpest.

Mijn Instagram bevat dan ook twee foto’s. Één die Ben 5 jaar geleden van me maakte en een foto van een speelgoedauto. Ik vrees dat het daarbij blijft. Maar ik zit wel degelijk op Instagram, te creepen naar de prachtige selfies van anderen.photo_2015-05-28_12-21-33

Er zijn wel een aantal dingen die me een raadsel blijven. Waarom nemen mensen bijvoorbeeld foto’s van zichzelf in de badkamer? Sta je blijer op de foto als je net naar de wc bent geweest? Misschien moet ik dat eens proberen, als ik door mijn eigen grapjes heen ben. En waarom maken mensen selfies van zichzelf in het openbaar als ze alleen zijn? Is dat niet heel raar? Dat je midden op straat met je arm in de lucht naar je telefoon staat te grijnzen?

Ach, ik neem er maar gewoon genoegen mee dat ik een selfiesukkel ben. En zo heel af en toe, eens per half jaar ofzo, lukt het me een goede selfie te maken. Dan heb ik weer een recente profielfoto zodat mijn oma via Facebook ook kan bijhouden hoe ik langzaam rimpels krijg.

En verder zit mijn goede kant gewoon aan de binnenkant.
… Haha. Zie je? Ik zei toch dat ik hilarisch ben.

 

 

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

4 reacties

  1. JC | Leaving Holland

    Sterke afsluiter! Die schrijf ik op. Van de goede kant en de binnekant. Je bent altijd nog beter op selfies dan ik met mijn bolle kop. Ik ben echt zo slecht op fotos dat cameras stuk gaan bij het afdrukken zelfs al vertel ik een mop aan mijzelf. 🙁 Ik sta er dan ook liever achter dan ervoor, heeft bij mij ook iets te maken met zelfbeeld enzo……….wat ik tot nog toe van jou gezien heb valt het wel mee Esther en ben je gewoon veel te kritisch 🙂 Leuk geschreven stukje, complimenten dame!

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.