Inmiddels is het al weken geleden dat ik jullie om advies vroeg over ”De Scheet”. Ik had enorm veel tips verwacht over het laten van scheten, maar dat viel helaas behoorlijk tegen. Mijn eerste blog over de scheet, bleek voor velen vooral een uitnodiging om over poep te praten. En dan met name diarree. Dat mag natuurlijk. Ik wil iedereen hierbij bedanken voor de eerlijkheid, de openheid en de schaamteloosheid. no farting

Hoewel ik niet zat te wachten op diarree blunders, is dat blijkbaar wel iets wat jullie allemaal enorm bezighoudt. Meer dan scheten laten in ieder geval. Het spijt me dan ook te moeten melden dat ik geen gênante diarree verhalen heb. Behalve die keer dat ik ging wakeboarden en in de zee heb gepoept, omdat ik blijkbaar geen scheet hoefde te laten, maar er meer aan de hand was. Daarna ben ik met mijn ziel onder mijn arm naar huis gegaan. Ik heb nooit meer een wakeboard aangeraakt.

De vorderingen rondom mijn scheet leken enorm stil te staan. Ik baalde zo van mijzelf. Vriend had mijn blogpost ook gelezen en vond het sowieso onzin. Het werd toch echt wel even tijd dat die scheet eruit kwam. En dan niet zo’n stiekeme zachte, maar zoals wordt verwacht: hard en stinkend.

Daar komt het stappenplan weer

Dat was dan ook mijn missie. Zoals ik in de vorige blogpost had gezet heb ik een aantal stappen met de scheet nog niet gehad. Voor het complete  ‘Stappenplan voor de Scheet’ kan je hier klikken. De stappen die ik nog moest doen waren de volgende:

  • stap 6: Een scheet laten die hoorbaar is
  • stap 7: Een scheet laten die hoorbaar is én waarschijnlijk stinkt
  • stap 8: Altijd een scheet laten wanneer ik dat zelf wil

Nou zoals jullie wellicht al wel doorhebben, zijn er een aantal vorderingen. Het ging erg moeizaam, het was beschamend, spannend en vooral een enorme opluchting. Langzaam heb ik steeds meer scheten gelaten, van die zachte, die niemand hoort. Ik dacht dat ik voor eeuwig buikpijn zou moeten hebben, maar de doorbraak kwam een aantal dagen geleden.

Door enorm veel stress, waardoor niets me meer interesseerde (ik kom er later op terug waarom ik zo gestrest was), dacht ik: fuck it. En toen gebeurde het! Zomaar! Na een avond buikpijn en gedoe. Het was echt geluk bij een ongeluk. Ik liet een scheet waar vriend bij was! En daarna riep ik vol trots naar hem: ”Ik liet een scheet!!”, enthousiast dacht ik dat het hele gedoe nu voorbij was, maar vervolgens zei hij heel chagrijnig: ”Ja. Dat hoorde ik.” help

Shit! Dat had hij nou niet moeten doen. De rest van de avond heb ik hoorbare scheten gelaten, terwijl we in dezelfde ruimte waren. Hij zei wel: ”Is het nu dan eindelijk zo ver dat jij gewoon een scheet laat?”, maar door zijn chagrijnige, nonchalante opmerking is dat dus niet het geval. Ik heb het geprobeerd, maar ik ben weer terug bij af. Waarom? Dat weet ik niet. Ik weet dat hij blij is en dat ik blij ben dat ik dat deed, maar het is weg.

Misschien had ik wel verwacht dat we slingers zouden ophangen en dat ik een deurmat kon laten maken met: ”Welcome, this is where I fart in front of people.” Maar dat was blijkbaar te veel gevraagd. Ik had oprecht gehoopt en verwacht dat vriend ook enthousiast zou zijn over mijn scheet. Toen hij niet enthousiast bleek ging er weer een knop om. Die nacht liet ik nog een scheet onder de deken, maar ook dat heeft niet mogen baten. Ik hield angstvallig de dekens vast. Ik had dan ook eieren gegeten, dus het was niet meer dan logisch na zijn nonchalante opmerking.

Dus…

Vanaf nu geef ik hem de schuld. Hij had het met me moeten vieren. We hadden de appeltaart die we twee dagen daarvoor hadden gemaakt, uit de koelkast moeten halen. Er had slagroom op moeten komen en daarna had ik vol glorie nog een scheet moeten laten. Eeuwig zonde! Natuurlijk ga ik het over een aantal dagen nogmaals proberen. Ik ben nu wel op het punt dat ik gewoon een scheet laat, maar zodra ik voel dat ie gaat knetteren, hou ik hem dus in. Nog steeds. Ik denk nu dat dit misschien wel mijn lot is. Maar langzaam kom ik er wel… en mijn scheet dus ook.