De deuren openden en voor ons strekte zich een enorme ruimte. Aan de linkerkant ramen die van plafond tot grond reikten en helemaal aan de rechterkant een grote keuken die van alle gemakken was voorzien.
‘Wil je nu nog steeds niet samenwonen?’ vroeg hij terwijl hij de eerste stappen door het lege appartement zette. 

Natuurlijk. Ik had het vanaf het begin al aangegeven: ik wil best met je trouwen, maar ik ga niet samenwonen. Nooit. Hij had daarop gezegd dat ik René van der Gijp ben en toen ik de aflevering zag van Profiel, kon ik niets anders dan hem gelijk geven. Ik weet niet wie heeft bedacht dat je als je een relatie hebt ook samen onder één dak moet wonen, maar het lijkt mij een van de meest onnatuurlijke dingen. Als je je relatie wilt verpesten, ga je samenwonen. Als je dat niet wilt, laat je elkaar gewoon lekker met rust en deel je de leuke momenten samen.

Om René van der Gijp te quoten:

Ik wil niet de hele dag rekening houden met een ander. En andersom hoeft dat van mij ook niet.

De dagen die ik alleen spendeer, zijn voor mij ultiem. Geen geluid, alles op orde. Rust. Ik hou van rust. Ik vind De Man geweldig, maar ik hoef niet elke dag geconfronteerd te worden met een tv die aangaat zodra iemand terug komt van zijn werk, of geluiden die uit een telefoon brullen terwijl er muziek op staat en de tv aan het flikkeren is op de achtergrond. Ik heb het niet nodig dat Cartman door mijn boek heen bitcht, of dat Stewie met zijn slechte Engelse accent gaat vertellen hoe mensen in elkaar zitten. Ik wil alleen de stem van mijn boek horen. In mijn hoofd.

Andersom vind ik dat hetzelfde geldt: ik vind niet dat iemand zijn tv uit moet laten staan, of het geluid van zijn telefoon zachter moet zetten, omdat ik me daar nou eenmaal aan stoor. Mensen zijn allemaal anders, dus laten we elkaar dan in hemelsnaam gewoon niet kwellen met het idee dat we onder één dak moeten leven. 

We liepen het schattige wenteltrappetje op naar de eerste verdieping. Twee ruime slaapkamers, een halve walk-in-closet, en een gloednieuwe badkamer schenen ons tegemoet.
‘Het is mooi…’ zuchtte ik, maar dat wist ik al lang. En stiekem was ik blij dat hij het ook mooi vond.

In Deventer kan ik niet aarden. Daar ben ik na bijna een jaar wel achter. Het is niet ”mijn stad” en ik sta dan ook al vanaf november op het punt om te verhuizen. Toch is dat flierefluiter-leven, van stad naar stad, niet erg wenselijk als je een relatie hebt. Dat weet ik wel, maar toch kan ik het moeilijk loslaten en ergens aarden. En als ik wel moet aarden, dan wordt het – ook tot mijn grote spijt – niet in Deventer, maar in een stad waar ik me thuis voel.

De tweede verdieping liet een enorme zolder zien, waarop De Man zijn wenkbrauwen op trok: ‘Dit is echt wel vet, Jack!’

Ik knikte en liep weer achter hem aan naar beneden. In de ruime woonkamer keken we beiden nog even rond.
‘Weet je zeker dat je dit wil doen? Het is niet niets om weg te gaan uit een stad waar je je hele leven hebt gewoond…’
‘Weet jij zeker dat je wel wilt samenwonen?’
Mijn buik kriebelde en niet op een negatieve manier. Ik knikte.
‘Goed! Ik weet het ook zeker. Het is tijd voor iets nieuws.’

Eenmaal op straat, trok De Man zijn telefoon tevoorschijn. Ik hoorde de stem van een andere man enigszins verstaanbaar door de telefoon heen komen. Na een klein beetje overleg, leek ook de eigenaar van het huis enthousiast te worden. ‘Mooi! Dat is dan geregeld. Maandag maken we het in orde, en dan kunnen jullie er volgende maand in.’

Het was officieel. Ik zou halsoverkop gaan samenwonen in een droomhuis. In elk geval had dit nieuwe droomhuis kamers genoeg om Cartman niet elke avond door mijn boek heen te laten bitchen. Misschien dat ik ooit ook met Cartman leer leven, maar op dit moment kan ik maar één ding denken: ik ga eindelijk weer naar huis en hij is gek genoeg om met me mee te gaan. 

 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

2 reacties

  1. Aileen

    Nu je het zo zegt snap ik niet meer hoe ik al zo lang samenwoon hahaa!
    Maar in de praktijk valt het echt heel erg mee hoor!

    Beantwoorden
    • Jacky

      Haha nou ik heb twee keer samengewoond en daarna de conclusie getrokken dat ik niet het type ben dat moet samenwonen. Maar dit keer is hij écht leuk. 😉

      Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.