‘De – trein rich – ting B***** ver – trekt over on-ge-veer vijf mi – nu – ten.’

De stijve, in stukjes geknipte woorden van de NS-vrouw laten me plotseling realiseren waar ik in godsnaam mee bezig ben. Daar sta ik dan, een uurtje van middernacht verwijderd, te verkleumen op een verlaten station. Gelukkig ben ik niet helemaal alleen: een paar meter links van mij staat een kalend mannetje met een een lui oog me in de gaten te houden – denk ik. Oké, niet aanstellen, komt helemaal goed. Kei leuk idee dit.

Anderhalf uur geleden zat ik nog veilig thuis aan mijn mok lycheethee met honing, toen mijn tindermatch aankwam met zijn romantische spraakberichtje. Na een hysterisch ‘JAAAAA, IK WIL!’ van mijn kant, volgde er opnieuw een aangeschoten spraakberichten-wisseling, waarin ik werd uitgedaagd om die kant op te komen.

Onverantwoord en eigenwijs als ik ben, kon ik dat natuurlijk niet op me laten zitten.

Na een spoedoverleg met mijn huisgenoot, die zijn stem zo charmant vond dat ik dit wel móest doen, besloot ik snel m’n nieuwe luchtje op te spuiten en op mijn fiets naar het station te racen.

Dus daar sta ik nu. Het deel tot de overstap van de (in totaal één-uur-durende!) reis heb ik overleefd. Ik moest me zo haasten dat ik geen tijd had om deze actie langer te overdenken. Of dit positief of negatief is, daar ben ik nog niet over uit.

‘De – trein rich – ting B***** ver – trekt over on-ge-veer vijf – tien – mi – nu – ten.’

Godverdomme.

Exterieur_overzicht_perron_met_overkapping_en_stationsklok_-_Weert_-_20326103_-_RCEEen korte blik op m’n 9292 app bevestigt me waar ik al bang voor was: als ik überhaupt nog op de bestemming aan kom, is er geen weg meer terug. Letterlijk. Oké, niet letterlijk een wég terug, maar wel letterlijk geen vervóer meer terug. Tenzij ik een taxi neem. Ja, dat zou kunnen, ik heb inmiddels zoveel gespaa.. Oké Alix, hou je mond. Iets met A en B zeggen.

De Wizard of Love probeert me moed in te zingen met zijn verliefde melodietjes over zijn cheerleader, en ik besluit me te vermannen. Ik stuur TM een berichtje ter bewijs dat ik echt onderweg ben, en maak er een NS selfie van met een quasi verschrikt – maar als het goed is tegelijkertijd schattig, aandoenlijk en sexy – gezicht. Hij reageert met: ‘Oké je hebt een rode jas aan! Goed om te weten. ;)’ Fuck. Inderdaad.

We hebben elkaar nog nooit gezien.

Wat nou als hij niet de persoon is van die vijf foto’s op facebook? Ja ik heb vaak genoeg Catfish gekeken, hij heeft heus wel een geloofwaardig aantal online vrienden enzo, maar toch. Misschien is hij gewoon bizar fotogeniek, en is hij in het echt veel kleiner. Of misschien is zijn laatste foto wel jaren oud, en is hij inmiddels 20 kilo aan gekomen. Misschien is het wel een man die loenst en daardoor zo erg gepest is dat hij op het slechte pad is geraakt en een of andere psychopaat is geworden.

Misschien eindig ik straks naast de foto van onze vermiste buurkat Tibor op een lantaarnpaal.

Na een subtiele blik naar links slaak ik een zucht van verlichting, want van achter het glimmende, kalende hoofd zie ik de intercity naderen.

Terwijl ik in de trein zit, besef ik me dat TM wel eens hele andere ideeën bij deze – in mijn ogen – romantische actie kan hebben dan ik. Lichtelijk in paniek app ik hem daarom dat ik zo nu en dan best een net meisje ben, en dat ik hoop dat er geen sprake is van een misverstand. Hij reageert relaxed: ‘Haha nee joh gek, maak je daar maar niet druk om. Ik wil graag met je trouwen, dus dan wil ik niet gelijk het bed met je in duiken.’ De opluchting die naar boven komt, is echter maar van korte duur. Ik realiseer me namelijk opeens dat ik nog geen 3 uur geleden pizza volgens mijn eigen recept (lees: 2 verse tenen knoflook) achter de kiezen heb. Ik mag dan van plan zijn me te gedragen, de mogelijkheid tot een goodnight kiss was opzich wel leuk geweest.

Daar sta ik dan op de eindbestemming, in m’n rode jas.

siding-50517_640Ik voel me begluurd als ik lees dat hij er staat. Van binnen maak ik een klein vreugdesprongetje dat ik m’n hakken niet aan heb gedaan, zodat ik in ieder geval niet vol door m’n enkel kan gaan voordat ik überhaupt zijn auto bereikt heb. Hij zwaait en terwijl ik de deur open doe, flap ik er het eerste uit wat er in me op komt:

‘M’n ouders hebben me altijd gewaarschuwd voor dit soort situaties, nooit in de auto stappen bij vreemde mannen..’

Over de auteur

Wij zijn Lilyrose, een online magazine dat zich bezighoudt met entertainment, lifestyle, liefde en alle dingen die daar tussenin hangen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.