Wij praten niet meer, wist je dat? We praten wel, maar alleen nog maar via internet. Daarom weten we, als we elkaar dan ‘echt’ zien, niets meer te zeggen. Dus dan zit je daar, met je slurptuit, elkaar aan te staren. Heel vervelend. Maar gelukkig kwam daar Pickwick met de redding: Theezakjes met vragen.

snarfblatt

Ik vond mijn thee eigenlijk wel goed zo. Één van de fijne voordelen van thee vond ik dat het geen vragen stelt. Thee begrijpt. Met thee hoefde ik niet te piekeren, of levensvragen te beantwoorden als: ‘Wat zou je in je leven nog willen doen?’, ‘Wat zou je doen als morgen je laatste dag was?’ en ‘Welke film heb jij voor het laatst gezien?’. Tot nu toe, dus. Nu zit ik in mijn eentje te staren, met mijn slurptuit, proberen te bedenken waar ik gister voor het laatst aan dacht. Heel vervelend.

En toch…

Ik kan me zo voorstellen dat de theezakjes menig saaie date gered hebben. De vragen die ze hebben bedacht zijn perfect om het ijs te breken, en met de theezakjes lijkt het niet alsof je je date onderwerpt aan een vragenlijst.

Als Pickwick nou even een heel aantal jaren eerder was geweest met deze tactiek… Dat had me een hele nare date gescheeld. Ik zeg date, maar eigenlijk was het dat niet. Een jongen van één klas hoger werkte samen met mij voor de schoolkrant. We mochten een film kijken om er een review over te schrijven, en hij vond dat ik mee mocht. Ik vond hem wel leuk, en stiekem vermoedde ik dat dat wederzijds was, maar erg zeker wist ik het niet. Via de SMS was het in elk geval heel gezellig. We gingen naar Kruistocht in Spijkerbroek. Na de film vroeg hij of ik nog even wat wilde gaan drinken. Daar zaten we aan een tafeltje, elkaar aan te staren. Heel vervelend.

Bloednerveus rende ik als een kleuter met een sugar rush door mijn hoofd.

Ik kon werkelijk niets vinden om over te praten. Alles was te saai, of te raar, of totaal onlogisch om nu over te praten.spongebobEn kennelijk had hij hetzelfde. Tussen ons in lag een blok ijs dat met geen bulldozer te breken was.

Mijn thee was smerig. Er zat geen suiker in en ik was te ongemakkelijk om op te staan en suiker te pakken. Ik glimlachte naar hem. Hij glimlachte naar mij. Het bleef stil. Ik wilde al bijna over het weer beginnen, toen onze thee op was. Hij vroeg: ‘Zullen we gaan?’ en ik knikte. Ik denk dat we beiden even opgelucht waren.

Hoewel dit niet écht een date was, was het mijn ergste date ooit. En achteraf denk ik dat als je theezakjes nodig hebt om te kunnen praten, je misschien sowieso maar beter weer alleen thee kunt drinken. En dan kan het nog zo gezellig zijn via Whatsapp: die klik is er, of niet. Ik kan me niet voorstellen dat ik nu gezellig met die jongen op de bank zou zitten, we elkaar glazig aan staren tot ik mijn theezakje pak uit onze levensvoorraad die we uit nood maar hebben aangeschaft, en de stilte verbreek met: ‘Schat, welk boek zou jij iedereen aanraden?’

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.