Ik kwarkte over mezelf heen.

Met schaamte keek ik naar mijn broek, waar het witte vocht zich langzaam over de stof begon uit te spreiden. Ik hoorde het hoongelach al in de achtergrond naar boven komen, gekscherend spelend in mijn eigen hoofd. Het was de pusachtige witte substantie in het midden waarvan ik niet weg kon kijken, de rest had zich al vermengd met de grond en een deel van mijn t-shirt.

Het schaamrood begon op mijn kaken te staan.

Alle emoties kwamen in een vloedgolf naar boven. Schaamte, teleurstelling en een klein beetje zelfhaat, als een flamboyante cocktail die naar mijn keel greep en hem langzaam maar zeker dichtkneep.

“Heb je nu op je broek gemorst?” vroeg mijn collega naast me.
“Ja, een beetje kwark.” stamelde ik terug.

Het gelach bleef uit. De rest van de groep bleef in gesprekken verzonken. Alleen de collega had het opgemerkt. Ik probeerde de schaamte met een lach te verbloemen.

 

Over de auteur

Een cynische etter met een marginaal gevoel voor humor en literair talent. Houdt van honden, heeft een kat.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.