Indien ik mijn benen zou moeten ontharen, volledig, dan zou ik wel even in de weer zijn. Minstens een half uur. Per been. Het lijkt daar wat op het Zwarte Woud. En dan nog de oksels en voorzichtig de intieme zone. Allemaal om wat toonbaar te zijn. Niet te worden nagestaard. Misschien deze vreemde inleiding even duiden?

Vreemd gesprek?

Laatst wilde mijn vrouw met de kinderen richting zwembad. Het was toen erg warm, ze hadden nood aan wat afkoeling. En toen volgde een ietwat vreemd gesprek. “Soms moet het toch makkelijk zijn om man te zijn! Het maakt amper uit hoe harig of papperig jullie er bij lopen. Gewoon wat spullen in een rugzak stoppen en wegwezen. Dat is voor ons wel even anders. Wij worden nagestaard omwille van ieder sprietje haar teveel.”

Toen ze van wal stak met dit gesprek, dacht ik dat het zou gaan over andere dingen. Ongesteldheid, zwangerschap en bevalling, het ‘ideale maten – ideaal’ en het feit dat het grootste deel van het huishouden naar de vrouw wordt doorgeschoven. Wat dat laatste betreft, dat vind ik ook niet logisch. Er is geen enkele fysieke tekortkoming bij mannen die ons verhindert om een stofzuiger of dweil ter hand te nemen. Of om achter het fornuis te staan. Ik heb echt een fysieke beperking. Ik heb al 16 jaar MS en ben rolstoelgebruiker. Wat MS precies is leg ik ooit nog wel uit. Een kleine voorzet: het is géén spierziekte. Ik heb dus een terecht ‘excuus’ en voel me daar vaak behoorlijk rot om. Ik zou niet liever willen dan mijn steentje bij te dragen. Ik kan me dan ook ergeren aan soortgenoten die allergisch zijn voor al wat met huishouden te maken heeft.

Ik wou dat ik jou was. Even.

Wat de fysieke kant betreft. Dat kan ik ook niet helpen. Voor zover ik weet is het niet mogelijk om voor enkele dagen van geslacht te wisselen. Definitief kan wel, maar dan nog niet volgens het gehele plaatje (ongesteldheid of zaadlozing, bijvoorbeeld). Misschien zou het niet slecht zijn indien het toch zou kunnen. Dan begrijpen we elkaar beter. Kunnen we ons inleven, weten wat ons ergert en waarom of wat op seksueel vlak leuk is en wat net niet.

Een zeldzame keer probeer ik het me wel eens voor te stellen hoe het zou zijn als vrouw. Met de nadruk op ‘probeer’. Het lukt namelijk niet om bepaalde onderdelen weg te denken. Vooral mijn trouwste aanhanger is te zeer aanwezig. En over de onderdelen gesproken. Indien het toch mogelijk zou zijn, betastte ik de hele dag mijn tijdelijke borsten.

Belangrijk: voor de tijdelijke geslachtswissel zou worden voltrokken, wil ik zeer zeker weten dat het omkeerbaar is! Anders doe ik er niet aan mee. Ik zou mijn originele onderdelen te veel missen. Tijdelijke ‘onderdelenwissel’ is hoe dan ook voorlopig nog sciencefiction. Gewoon praten en luisteren dan maar? Dat doe je nooit teveel.

 

 


Ik ben Bert Van de Velde. Volgens mijn identiteitskaart ben ik 39 maar ik voel me een pak jonger. Ik ben 11 jaar geleden gehuwd met Joke en heb twee toffe kinderen. Een zoon van 11 en een dochter die vijf vingertjes mag tonen. Ik heb godsdienstwetenschappen gestudeerd met de bedoeling te gaan lesgeven. Helaas is dat bij een bedoeling gebleven. Geen nood. Mijn teksten zullen heus niet altijd ernstig zijn en al zeker niet belerend.

Tijdens mijn studie heb ik de diagnose MS gekregen. Dat was in 2001. Lesgeven is daarom moeilijk gebleken, maar dat wil niet zeggen dat ik de hele dag lui achterover leun in de rolstoel. Ik hou me met heel wat dingen nuttig bezig. Eigenlijk teveel om op te noemen. Schrijven, nu dankzij spraakherkenning, is al heel lang een uitlaatklep. En die klep ventileert zich nu in graag hier.

Over de auteur

Wij zijn Lilyrose, een online magazine dat zich bezighoudt met entertainment, lifestyle, liefde en alle dingen die daar tussenin hangen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.