Pas hoorde ik een meisje plassen.

Ik vond dit raar, want meisjes plassen raar. Het is geen gekletter op het toilet, op het harde keramiek, maar eerder een doelbewust gesputter met daarachter een duidelijke boodschap. Wij jongens daarentegen, maken er een zo groot mogelijke show van: we hangen naar achter en kijken naar de persoonlijke waterval die we creëren. Meestal laten we ook nog een harde zucht klinken terwijl we bezig zijn. Ik kan me zelfs nog goed herinneren dat ik, vroeger, als klein mannetje, zelfs wedstrijden hield met mijn vriendjes over wie het verste kon ‘pissen’. Daarna gingen we verder met knikkeren, of met flippo’s spelen. Zo waren we, als jongens, maar meisjes? Die deden dat niet. Die hadden het niet over plassen of poepen, maar die gingen stil met elkaar de badkamer in, terwijl ze gingen praten over allemaal dingen die wij jongens niet mochten horen.

Dat verschil is er nog steeds, dat is namelijk het verschil tussen mannen en vrouwen, tussen ‘plassen’ en pissen. Het is een werkwijze in het leven waardoor de vrouw de meest geestdodende en saaie activiteiten van de dag een spectaculaire sociale wending kan geven. Het is de manier waarop ze niet alleen kan plassen, maar ook praten, haar make-up kan doen en waarschijnlijk nog jongleren ook. Wij jongens mogen daar maar al te weinig van genieten, dus het was voor mij ook een verrassing om haar te mogen horen plassen en tegelijkertijd met haar te mogen praten. Het was alsof ik deel was van een heilige activiteit, waar ik niet deel van uit mocht maken. Ik hoorde iets wat ik eigenlijk niet mocht horen.

Daarnaast was ik bewust van de betekenis die het had. Want het is een mijlpaal, een nieuw stadium in de band die we deelden, hetzelfde als je een maand verkering hebt, of twee, of een half jaar, wat dan altijd gevierd moet worden met een etentje. Of een roos. Het was een zelfde soort mijlpaal, voor mij in ieder geval, want het laat zien hoe zeer ze met mij vertrouwd is en hoe gemakkelijk ze zich bij mij voelt. Goede seks is daar ook een teken van, denk ik. Of praten over poepen. Of gezamenlijk een scheet laten. Zulke dingen.

Daarom vind ik vrouwen ook zo leuk.

Ik ben een aanbidder van vrouwen; ik vind eigenlijk ook dat God met Eva had moeten beginnen en Adam meteen de prullenbak in had moeten gooien. Weggegooide moeite, die Adam. Jammer, maar helaas. Vrouwen zijn namelijk liever, vriendelijker en attenter dan mannen. Ze vergeten je verjaardag niet, luisteren daadwerkelijk naar de verhalen die je verkondigt (zelfs als ze haar niks interesseren) en ze laten weinig (ja, weinig, maar toch wel een paar) scheten en boeren op een dag. Daarnaast blèren ze niet dronken in je oor als je met ze in de kroeg staat en ze proberen ook niet je te versieren met slechte one-liners. Stuk voor stuk zijn dat eigenschappen waardoor ik alleen maar nog meer verknocht ben geraakt aan het vrouwelijk ras.

Daarnaast, heeft God toch wel zijn beste werk geleverd met het vrouwelijke lichaam. Vergeleken met de man, met zijn loshangende onderdelen en plukken van willekeurig haar, past de vrouwelijke vorm veel dichter bij mijn beeld van hoe de mens eruit moet zien. Niet alleen ik, maar ook de grote schilders van de historie zijn het eens met mij. Kijk maar naar Picasso en Michelangelo, of Vermeer (oké, behalve Da Vinci dan, maar die was ook fan van mannen): het vrouwelijke lichaam is de beste vorm van inspiratie, voor de kunst en voor cultuur in het algemeen. Het is de grootste bron van artistieke inspiratie.

Daarnaast: heb je ooit van een mannelijke muze gehoord? Ik niet hoor.

Want vrouwen zijn de inspiratie en algemene oorzaak van alle creatieve inspanningen die de man ooit heeft gedaan. De wereld is gebouwd door mannen, maar gemaakt voor vrouwen. Ze zijn de oorzaak voor alles wat mooi is, want wij mannen hebben al dat moois gemaakt voor de vrouw, om ze niet alleen te imponeren, maar ook te waarderen. Dat verdienen ze ook, vind ik, want ze hebben altijd voor ons klaargestaan, wanneer we gingen jagen, of moesten werken of elkaar de kop in wilde slaan. Ze waren daar om ons te verzorgen en te vergeven voor al het doms dat we in de jaren deden. Maar, we waarderen ze nog niet genoeg: we laten nog altijd onze moeders, vriendinnen en vrouwen in de kou staan. We zouden ze moeten bedanken, elke dag op onze blote knieën. We zouden ze eigenlijk moeten eren, zelfs moeten aanbidden.

Want dat doen ze ook voor ons, toch?

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.