Vandaag is het de verjaardag van mijn vader. Hij viert het al jaren niet meer. Vindt zich te oud voor zulk soort feestjes. Het kost hem energie en hij beleeft er weinig plezier aan. ‘Dan zit de hele keet vol met mens’n en ie lup oe de been’n onder de konte vandan.’ (vertaling: het huis zit vol en je kunt geen moment rustig zitten omdat iedereen verzorgd moet worden) 

Ik vind verjaardagen wel een dingetje, we vieren ze en vieren ze en we worden geen jaar ouder voor ons gevoel. Toen ik acht was, dacht ik dat zestien oud was. Toen ik zestien was, dacht ik dat ik alles wel zou begrijpen als ik vijfentwintig was en nu ik zevenentwintig word (een jaar verwijderd van mijn scary age – 28) kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat we niet ouder worden, tot we ineens oud zijn.

Als kind dacht ik dat mijn ouders oud waren en dingen begrepen.

Nu denk ik daar anders over. Als je mijn ouders zou kennen, zou je daar ook anders over denken. Mensen van mijn leeftijd zijn ineens allemaal getrouwd. Of ze hebben een kind en als ik foto’s zie waarop ze praktiserend ouderschap vertonen, denk ik alleen maar aan die keer dat ze achter een boom pisten en hun halve broek onder de urine zat. Aan die keer dat ze wankelend op de fiets stapten en er net zo hard weer vanaf vielen. Ik zie ze voor me als lui die hun afwas nog steeds tot aan het plafond opstapelen.

En nu doen ze ineens allemaal alsof ze dingen begrijpen. Alsof zij in staat zijn om een kind op te voeden. Terwijl ze twee jaar geleden… Tja.

Ik moet lachen om Nicky die zich al stuntelend naar haar huwelijksdag toewerkt en elke keer zegt: ‘Ik doe alsof ik volwassen ben.’ Dat is precies wat het is. We doen allemaal op een bepaalde leeftijd alsof, maar in mijn hoofd ben ik helemaal niet in staat om een kind op te voeden. Of om te trouwen. Te trouwen! Dat kan toch geen mens serieus nemen bij iemand als ik? Maar ik wil het wel. En ik zit op zo’n leeftijd dat dat mag, maar ik weet zeker dat ik me op de dag zelf (moge die ooit komen), een vierjarig meisje voel dat per ongeluk in een prinsessenjurk is gestapt.

We doen allemaal maar wat, want dat hoort nou eenmaal zo.

En op een dag worden we wakker, zijn we 57 jaar en is er niks veranderd. Behalve onze verjaardagsviering. Want we gaan ons niet meer de been’n onder de konte vandan loop’n voor een paar anderen. Die tijd komt wel weer een keer. En dan is het alleen maar om de verzorgers een handje te helpen. Alleen maar zodat onze broek niet onder de urine zit. Zoals die ene dag, vijftig jaar geleden. Achter die boom.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.