Hier gaan we dan, het eerste verhaal over één van mijn exen. Dit is lekker makkelijk, want deze heb ik niet op Facebook. Ja, lieve ex die dit linkje op mijn Facebook aanklikte, dat klopt. Dit gaat niet over jou. Je komt er goed vanaf. Dit keer…

Die ex dus. Ik begin eerst even om hem regelrecht de hemel in te prijzen, voor ik ga zeiken. Dat lijkt mij wel zo eerlijk, want het was een lieve jongen. Dat is echt waar, vraag maar aan zijn moeder. Het was een schatje, een nette man en hij droeg me op handen. Je voelt hem al aankomen…

Dat willen vrouwen dus niet

Asshole_hat

Zo één dus. Maar dan wat knapper.

Kennelijk. Ja, ik wist het ook niet voor ik aan die relatie begon. Als vrouwen zeggen dat ze een lieve, nette jongen zoeken, dan liegen ze. Het liefst willen ze een Grote Stoere Motorrijder zonder fatsoenlijke baan en nouja… Fatsoen.

Verder kwam meneer altijd op tijd, stuurde elke dag lieve berichtjes, en kwam vaak zelfs op de fiets naar me toe. Er was wel één hobbel in de weg: Zijn moeder haatte mij. Nee, ze vond me niet onaardig. Ze haatte mij vanuit de grond van haar hart. Dat zei ze natuurlijk niet hardop, dat zou niet netjes zijn. Maar ik merkte het aan hoe ze naar me keek. Ik hoorde het in de toon waarop ze vroeg ‘of ik nog iets moest’, als we aan tafel zaten. Ze moest er niks van hebben dat ik met haar lieve, nette jongen aan het daten was. Deze nette dame zag het einde van onze relatie waarschijnlijk ook al veel eerder dan ik.

We gingen zo af en toe zelfs wat leuks doen. Zo liepen we op een mooie middag door de stad nadat we in de bios waren geweest. Het werd donker en we wilden wat eten. Ik zag een lief Italiaans restaurantje, waar ik nog nooit was geweest. ‘Zullen we anders daar eten?’ vroeg ik hem. En dames en heren, zijn antwoord is me beter bijgebleven dan al de lieve dingen…

‘Nee, dan kijkt iedereen zo naar ons’

Oh god, als ik niet zo’n watje was geweest had ik het daar, op dat moment, uitgemaakt. Maar omdat we beide zulke watjes waren, hield ik mijn mond, en zaten we een kwartier later een Whopper te eten bij de Burger King.
Natuurlijk, ik ben een vrouw, en vrouwen wegen ieder woord wat je zegt. ‘Dan kijkt iedereen zo naar ons’? Is hij bang met me gezien te worden? Schaamt hij zich voor me? Ben ik niet netjes?Tom's_Restaurant,_NYC

Geloof me, ik hoef echt geen 4-sterrenrestaurant, een luxe hotel, of dure kado’s. Ik ben heel blij met een Vapiano’s, een ouderwetse hotelkamer, of een ring uit zo’n automaat. Daar kun je me gigantisch gelukkig mee maken. Maar een uitspraak als deze, daar is niemand van gecharmeerd.

Maar een deuk in je ego is goed voor de duur van de relatie. Niet voor jou, wel voor je relatie. Want zie je, als iemand je op zo’n subtiele manier aan jezelf laat twijfelen, ga je die ander onbewust ‘beter’ vinden. En dan ga je dus meer waarde hechten aan die persoon. Denk even aan de ex die je het meest mist. Ik durf te wedden dat jij níet degene was die het uitmaakte…

Uiteindelijk ging ik inzien waarom iedereen mij vroeg ‘wat ik toch met die jongen moest’. Het deed me meer pijn dan ik wil toegeven, maar uiteindelijk maakte ik het uit met deze jongen.

Hoewel ik hem meer credit wil geven dan de titel doet vermoeden, was hij een ontzettend lieve, goede jongen, maar oh, zo net.

 

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

5 reacties

      • Jacky

        Ééntje zeker. Die stuurt altijd stickers via Facebook chat. En hij neemt verhuisdozen mee die ik eigenlijk wilde gebruiken. Beide voorbeelden zijn niet raar te noemen, maar het is wel vervelend. Je kunt je voorstellen dat ik ‘m niet zo hoog heb zitten.

      • L. de Behanger

        Zou Esther die ex dan wel hoog hebben zitten, aangezien ze de verhuisdozen (blijkbaar) wel aan hem meegeeft? Facebookstickers zijn overigens niets mis mee.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.