Ik hou niet zo van goed of slecht. Voor of tegen. Onder of boven. Het maakt me allemaal niet zo veel uit. Als jij buiten een t-shirt wilt dragen als het vriest, moet je dat gewoon lekker doen. Als jij je kind niet uit plastic dingen wilt laten drinken, dan doe je dat niet. En als jij vindt dat we overdag eigenlijk allemaal met een feestmuts op moeten lopen, dan sta ik daar neutraal tegenover. Alles went immers…

Er zijn duizenden voorbeelden te geven van voor of tegen, of goed en slecht. Over het algemeen vind ik niets. Nooit. Ik weet niet eens wat ik van mijzelf vind, hoe moet ik dan weten wat ik van andere dingen vind? Als zwarte piet stom is, dan doen we hem weg. En als we vinden dat hij oranje met twee witte vlekken en tien roze moet worden, dan vind ik dat ook allemaal wel prima. Ik kan me er niet zo druk over maken. Wel eens van een referendum gehoord? Kunnen we gewoon doen. Hadden we drie jaar geleden al kunnen doen.

Ik zag laatst dat Tony Chocoloney ook chocoladeletters maakt. Dat vind ik dan wel weer leuk. Maar dat hoef jij niet te vinden. En ik zal je ook niet doodgooien met Facebook updates waarin ik je vertel wat je van Tony Chocoloney moet vinden. 

In een tijdperk waarin we ons allemaal gek netwerken via online media, word ik soms een beetje benauwd. Iedereen is inmiddels zijn eigen medium en daarbij horen updates waarin je even jouw mening kunt geven over de actualiteiten. Ik word er verdrietig van dat ik zo van de ene hoek in de andere word geramd, terwijl ik er niet eens om heb gevraagd!

Het interesseert me allemaal niet. Nee maar écht niet. Ik hoef niet te weten dat superfoods supergooood zijn, dat jouw opvoeding het beste is en dat je eigenlijk helemaal niets uit de supermarkt meer kunt eten, als je écht gezond wilt zijn. Ik hoef niet te weten of jij voor of tegen vluchtelingen bent en ik hoef ook niet te weten of jij nou vindt dat zwarte piet wel of niet mag blijven bestaan. En daarmee maak ik mensen in mijn real life omgeving alleen maar fanatieker.

Laatst werd er iemand boos op mij, omdat ik na een heel betoog van hem mijn schouders ophaalde en ‘oke’ zei. Hij wilde een discussie. Hij wilde dat ik aan zijn kant kwam staan, terwijl ik niet eens wist dat ik een kant moest kiezen.

Hij begon zijn stem te verheffen en zei dat ik dom was, omdat ik ”toch wel een méééning heb?”
Maar voor alles is toch een voor of tegen te vinden? Of ben ik nou zo raar? Als ik me zou willen verdiepen in vluchtelingen (wat ik niet wil, voor het geval dat nog niet duidelijk was), dan ben ik ervan overtuigd dat ik een lijst met tien argumenten voor, en tien argumenten tegen kan maken. En dat is dan ook nog mijn beeld, en waarschijnlijk klopt dat beeld helemaal niet met de werkelijkheid.

hand-457335_640

Hoe moet ik dan een mening hebben?  

En zo geldt dat voor heel erg veel dingen. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om zo stellig te beweren dat mensen die je niet kent gelukszoekers zijn. Ik kan me ook niet voorstellen hoe het is om er heilig van overtuigd te zijn dat deze mensen een plek hier hebben verdiend. Ik kan me ook niet voorstellen dat je met een bord op de Dam gaat staan, omdat zwarte piet moet blijven. Daarnaast kan ik me niet voorstellen dat jij jouw eigen plezier tijdens Sinterklaas als kindje vergeten bent en nu denkt dat zwarte piet slecht is.

Ik zou niet weten hoe ik een mening moet vormen over dingen als er voor alle standpunten wel iets te bedenken is. Ik zou niet weten hoe ik, wanneer ik wel een mening heb, wat aan een situatie kan veranderen. En eigenlijk, heel eerlijk gezegd, vorm ik hierdoor alleen maar een mening over de mensen die een mening hebben.

Zo kreeg ik ineens een mening over mensen die allemaal emotionele berichten deelden via Facebook, waarin ze zo meeleven met asielzoekers. Ik velde een oordeel over mensen die berichten op social media plaatsten waarin ze asielzoekers dood wensten. En toen velde ik een oordeel over Facebook: de verzamelplaats van mensen met een mening die er helemaal niet toe doet, omdat het toch gebeurt zoals het gebeurt.

Tot ik me realiseerde dat ik me ergerde om niets. Tot ik me realiseerde dat mijn mening over hun mening me helemaal niet verder zou helpen. Gelukkig was de oplossing maar twee klikken van me verwijderd. En zo kwam ik opnieuw op het knopje ”account deactiveren.”

Wie weet kom ik ooit nog terug, als alles is opgelost. Maar ach, er zijn op dat moment vast duizend andere dingen waar we ons weer druk om moeten maken.

Maar nu zijn er gelukkig Tony Chocoloney letters; die brengen mij deze Sinterklaas wel door.
Met of zonder zwarte piet.

 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.