Er is al een maand of  tien iets vreemds aan de gang in de badkamer van George. Toen ik zijn badkamer voor de eerste keer bezocht, viel mijn oog op een roze handschoen. Ik dacht dat zijn ex-vriendin haar handschoen had laten liggen en verder drong de aanwezigheid van de roze handschoen niet echt tot me door. Tot George ging verhuizen.

Ook in zijn nieuwe huis trof ik een roze handschoen aan. Naar alle waarschijnlijkheid dezelfde. De roze handschoen was dus van hem, of hij had hem in elk geval met plezier overgenomen van ex-vriendin. Het ding lag een beetje in zijn douchecabine en elke keer als ik douchte, viel mijn oog weer op het vreemde, kleine handschoentje dat eruit zag als een soort scrub-ding. Maar mannen scrubben toch helemaal niet? Ik ben een vrouw en ik scrub al niet. Ik dacht dat mensen alleen zeiden dat ze scrubben, maar dat ze dat niet daadwerkelijk deden. Ik kon me niet voorstellen dat George – van alle mensen op de wereld – de enige was die scrubte.

De maanden passeerden. Ik leerde het feit van de roze handschoen in de douchecabine accepteren, en vroeg hem verder niet naar het doel van dat ding. Eigenlijk viel hij me amper nog op.

Een aantal weken geleden verhuisde George opnieuw, en ik ook. We moesten samenwonen, en we wilden het allebei niet maar als je ouder wordt en een relatie hebt, dan is dat iets waar je niet onderuit komt. Dus begon het inpakken opnieuw, om vervolgens in een ander huis weer uit te pakken.

Ik trof tijdens de eerste dag alleen een emmer aan met allemaal spulletjes: tandpasta, nieuwe tandenborstels, een kam, wattenstaafjes – de normale dingen die je in een badkamer neerzet. Ik pakte de tassen van zijn oude badkamer uit, en richtte de badkamer in, zoals mensen een badkamer inrichten: rommelig. Omdat we altijd denken dat als Kruidvat een aanbieding heeft, we écht driehonderd tubes tandpasta nodig hebben. Of zes deoflessen. En een mega pak handzeep.

Nu kun je denken: die roze handschoen duikt zo weer op.
Nou nee dus. Dat is het frappante van het hele verhaal.

De badkamer was ingericht, de roze handschoen was weg en het was mij niet opgevallen dat hij weg was, want ik was er niet mee bezig. Sommige dingen zijn als Rita Verdonk: je weet wel dat ze bestaat, maar zo lang je haar niet ziet, denk je ook niet aan haar. Ik las trouwens dat Verdonk kilo’s is afgevallen. Dat komt omdat ze niet meer naar wegrestaurants gaat. Maar dat is een verhaal dat compleet op zichzelf staat en waar ik verder niet op in zal gaan.

De roze handschoen was pleite. Weken lang douchte George zonder zijn roze handschoen. Tot ik deze ochtend in de badkamer kwam en de roze handschoen in een hoekje gefrommeld lag. Waar kwam die vandaan? Weet George dat hij achtervolgd wordt door zijn handschoen? Of! Vond hij het ding ergens en dacht hij: gelukkig, ik kan mijn roze handschoen weer in de douchecabine leggen.

Ik weet niet wat er aan de hand (ha-ha) is, ik weet niet waar de handschoen voor dient en ik weet niet of ik er een probleem mee heb of niet, maar je moet elkaar dingen gunnen. En als George wil douchen met een roze handschoen, dan heeft hij mijn zegen.

 

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.