Zit ik dan. Met m’n yoghurt. En niet zomaar yoghurt: hipster yoghurt. Zo één die in een weckpot geserveerd wordt, want dat hoort tegenwoordig zo. Ik mocht hem zelf helemaal samenstellen – de yoghurt, niet de weckpot – en ik mocht ingrediënten kiezen uit vier kolommen.

  1. De yoghurt soort
  2. Het fruit dat erin moest komen
  3. De ”vulling” – granola of suikerloze brownie
  4. De ”topping” – zaden met onuitspreekbare namen

Ik tuurde naar de kolommen: ‘doe maar magere yoghurt met kiwi. En wat past daarbij?
‘Banaan.’
‘Nou doe dat maar dan.’
‘En aardbei.’
‘Prima. En de brownie graag. Geen topping.’ ik schudde mijn hoofd. ‘Ik houd niet van zaad.’
De twee achter de balie begonnen te lachen en ze hielden pas op toen ik een tafeltje buiten in de zon had gekozen.

En nu zit ik hier. Met m’n yoghurtje in weckpot. Het eet onhandig en het lijkt me ook onhandig schoon te maken. Daarnaast vind ik de functie van de weckpot in dit hele verhaal maar moeilijk te bepalen. Als ik nou granola had genomen, kon ik het begrijpen; ze hadden de weckpot nodig om de granola in te bewaren, maar dit lijkt zo… nutteloos. En het eet onhandig.

Ik duw de plakjes banaan en kiwi met mijn lepel in de yoghurt en roer een beetje. Moet het zo? Ik kijk om me heen, maar er zit niemand. Ik ben alleen met mijn yoghurt. Roer, roer, roer, prop, prop, prop. Als het gemengd is ziet het eruit als iets wat ik zelf ook wel had kunnen maken. Ik neem een hap en wacht op de zure rilling, maar die komt niet. Voor iets wat compleet zonder suiker is gemaakt, vind ik het wel aardig…

Oké, ik lieg. Eigenlijk smaakt ’t nergens naar. De brownie is korrelig en bitter, de yoghurt zuur en het fruit ook. Ik ben blij dat ik er verder geen zaad overheen heb laten gooien.

Als ik alles op heb, tuur ik even voor me uit. Mensen die bij een fruitbar gaan zitten om te lunchen willen een boodschap geven: kijk eens wat voor gezond, bewust mens ik ben. Ik weet niet of ik ook zo’n mens ben, maar ik gok dat het er van een afstandje wel echt uitziet. Alsof ik hier hoor. Met m’n weckpot yoghurt. Van een afstand lijkt het vast dat ik begrijp waarom ik uit een weckpot heb gegeten.

Ik sta op om af te rekenen als ik een jongen met bril, baard en bretels een bestelling hoor plaatsen: ‘Salade met spinazie en lijnzaad.’
Inmiddels sta ik achter hem.
‘En een smoothie met komkommer, selderij, avocado en goji bessen.’

Pff. Opschepper.

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.