Nou, nou, nou, Esther,

Kan dat niet even een beetje minder? Wat probeer je toch te doen? Deze hopeloze romanticus een schop na geven, omdat ze gelooft in ”de ware”? Schaam je! En schaam je daarna nog een keer, want één keer is niet genoeg. De ware bestaat zeker wel, er is alleen één cruciale fout die heel veel vrouwen maken, waardoor ze niet langer kunnen genieten van de ware:

Kinderen.

Moeder zijn is stressvol en keihard werken. Dat weet ik zelfs, van de dagen die ik bij jou thuis spendeer. Ik zou dan ook voor geen miljoen euro met je willen ruilen. In het verleden hadden we het daar wel eens over hé? Ik wilde een dagje jou zijn en jij mocht een dagje mij zijn. Op die manier dacht ik de veiligheid van een gezin te vinden en mensen die dolblij waren als ik thuis zou komen. Ik dacht dat het heerlijk zou zijn. Alles wat ik wilde zou dan, voor één dagje, helemaal van mij zijn.

Inmiddels weet ik dat ik op die manier aan het kortste eind zal trekken en jij waarschijnlijk zult genieten van het uitslapen, de vrijheid, de kopjes thee terwijl je ongestoord kunt schrijven, de vrienden die ’s avonds aanbellen en het feit dat je zoveel wijntjes kunt drinken als je wilt, omdat het niet uitmaakt als je knockout gaat op de keukenvloer.

Nee, ik wil niet met je ruilen. Voor geen miljoen euro, in geen miljoen jaar

Ik weet nu ook dat een huwelijk ontzettend moeilijk te combineren is met kinderen, het doen van het huishouden en een baan. Een huwelijk is moeilijk met alle poespas die erbij komt kijken. Ik ken jouw down to earth gedachten over de soulmate (die niet bestaat volgens jou). Je hebt me het afgelopen jaar geleerd dat alleen een goede, stabiele relatie weerstand kan bieden tegen de stress die gezinsuitbreiding met zich mee brengt. En dat je hard moet blijven werken om een huwelijk te laten werken.

Maar betekent dit dat ”de ware” écht niet bestaat? Ik geloof er niets van! Ik wéét dat ie bestaat. Ik heb hem namelijk al gevonden. Zeven jaar geleden. Terwijl ik stond te roken en meneer toevallig naast me stond.

Het is alsof je al jaren opzoek bent naar de perfecte winterjas.

Op een dag kom je hem onverwacht tegen en je bent dolgelukkig. Je kunt het niet geloven; de jas past, is zacht en zit perfect. Hij past je beter dan iedere andere jas die je ooit hebt gehad. En voor je het weet (vijf jaar later in mijn geval), neem je hem mee naar huis.

Naarmate de maanden vorderen en het langzaam kouder wordt, trek je een dikke trui aan om je nog warmer te voelen. Hoewel de jas zelf warm genoeg had moeten zijn, is de winter té streng en té koud. De jas blijkt niet warm genoeg om je door de winter heen te helpen. Vervolgens kom je erachter dat de jas te strak zit als je er een dikke trui onder wilt dragen. Het duurt niet lang voordat de jas gaat wringen rondom je armen en aan het einde van de winter is het naadje onder de oksel al een klein beetje gescheurd.

Dat naadje naai je logischerwijs weer dicht

Maar voordat je het weet zit er ook een gat in de zak, waardoor je al je waardevolle bezittingen kwijtraakt in de jas. Je bent boos, maar je gunt je jas nog een klein beetje vertrouwen en naait de zakken weer dicht, om er vervolgens achter te komen dat je sleutels nog onderin de jas zitten. Je besluit ze daar te laten. Het is tenslotte de enige jas die bij je past, je wilt hem niet nog meer beschadigen, maar zodra de lente begint, wil je toch graag een keertje weer thuiskomen en daar heb je de sleutels voor nodig.

Je probeert hem langzaam open te scheuren, maar je weet niet hoe ver je kunt gaan. Nog geen uur later zit je, met een kapotte jas in je handen, terwijl je je sleutels nog steeds niet terug hebt. Je probeert hem weer dicht te naaien, want ondanks dat de jas niet helemaal is wat je had verwacht, is hij de enige die jou het gevoel kan geven dat je mooi bent. Hij is de enige die jij volledig kunt accepteren, ondanks zijn gaten en scheuren. Hij is de enige met de perfecte pasvorm. Hij is de enige die jouw sleutels ongemerkt diep in zich begraven heeft en je kunt ze onmogelijk weer terugkrijgen. Als deze jas alleen maar aan de kapstok hangt, is het al genoeg om te weten dat je nooit meer een andere winterjas wilt hebben.

Hij is de ware.

Zijn knopen vallen precies in de gaten. Je knoopt de jas nooit scheef dicht, omdat hij zó perfect op jou aansluit, dat hij niet scheef kan zitten. Zelfs op de onhandige momenten, past hij nog perfect om je heen. Die warme winterjas zul je nooit vergeten.

Zelfs niet als de jas besluit niet langer meer te kunnen dienen tegen de kou. Je zoektocht naar een nieuwe jas gaat wel verder, maar je weet dat die ene jas, die ene met de gaten en scheuren, jouw sleutels nog steeds veilig bij zich houdt, zelfs als je ze zelf in je handen hebt. Je weet dat jouw sleutels nooit zo veilig en warm waren, als dat moment waarop ze diep begraven waren in die ene jas. Je weet dat je de jas wilt dragen als je onderweg bent naar een kerstfeestje, als je het nieuwe jaar inluidt, of als het eigenlijk te heet wordt om hem te dragen.

Dit is geen Disney. Geen prins. Geen paard.

Dit is een jas. Een jas die inderdáád zomaar op je pad kwam, maar dat betekent niet dat hij daardoor minder waardevol of magisch is.
Dat betekent dat je lang genoeg hebt gewacht en er zeker van was dat die jas winter na winter mee zou gaan.

De ware bestaat zeker wel. Iedereen heeft zo’n jas en zelfs als je een vervanger vindt, past hij lang niet zo goed als die ene jas die je vlak voor de winter zomaar tegen het lijf liep.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.