Wat ik nu ga schrijven, is na 4 jaar nog steeds erg pijnlijk voor me. Ik ben er nog steeds mee in strijd soms. Maar ik ben vast niet de enige, dus deze is voor alle andere moeders die dealen met de sporen van een zwangerschap.

Toen ik zwanger werd, wist ik dat mijn leven anders zou worden dan ik altijd had gedacht.

Daarvóór was ik een doodnormaal meisje van 19. Nouja, niemand is doodnormaal. Maar als ik iets niet had verwacht, dan was het een verwachting.

Het moment waarop bleek dat ik zwanger was, viel het allemaal nog mee. Ik schrok niet enorm, ik was niet bang, ik vond het alleen wat eng om aan mijn ouders te vertellen. De zwangerschap zelf verliep eigenlijk heel goed. Ik had geen enorme eetlust, geen hormonale uitbarstingen, en zelfs geen last van mijn rug. Alles ging heel goed, tot ik een maand of 8 zwanger was.

Ik stond op barsten.

En dat was ook duidelijk te zien: Grote paarse strepen trokken plotseling over mijn buik en borsten. Striae. De een krijgt ze wel, de ander niet. En ik had ze dus, heel erg.

De eerste maanden na mijn zwangerschap was ik kapot, letterlijk. Ik genoot heel erg van mijn lieve baby, maar ik voelde me zó spuuglelijk dat ik weken niet meer in de spiegel keek. Omkleden deed ik achter gesloten deuren, en al mijn korte shirtjes gingen de deur uit. Ik voelde me 60, en 60-zijn is niet zo erg, maar wel als je nog maar 20 bent.

Ik voelde me total loss.

Afgeschreven. Dat ik nu alleen nog maar in Miss Etam shirtjes op het schoolplein zou staan, mijn buik veilig weggestopt achter zo’n truttig colbertje en een veel te hoge spijkerbroek.

Langzaamaan werden de paarse strepen roze, en daarna wit. Nu zijn ze redelijk dezelfde kleur als mijn huid, maar nog steeds duidelijk zichtbaar. Inmiddels heb ik het aardig geaccepteerd. Je zult mij nog steeds niet in bikini of een crop top zien lopen, maar ik zie de strepen nu als onderdeel van mijn lichaam, en niet meer zozeer als verminking.

Nee, ik word nooit meer een 10

Maar deze strepen zijn sporen van mijn grootste prestatie. Inmiddels ben ik er stiekem zelfs een beetje trots op. Die littekens, daar heb ik hard voor gewerkt. En zoals bij de meeste littekens hou ik er de mooiste verhalen aan over.

tiger-stripes-edited

Over de auteur

Koopt alleen blauwe dingen.

5 reacties

    • Esther

      Dankjewel! Leuk blog heb je trouwens! Vooral je nieuwe website, past hier helemaal bij 😉

      Beantwoorden
  1. S

    Vergeet niet alle vrouwen die maar wat graag met je willen ruilen en hun leven willen geven voor die strepen. Vrouwen die niet het geschenk krijgen wat andere vrouwen wel mogen krijgen. Het dragen van een baby in je eigen buik….

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.