Wow. Dit boek komt even loeihard binnen. Paaz, geschreven door Myrthe van der Meer (pseudoniem), heeft geen enkele introductie nodig. Zelfs de anti-lezer zal deze debuut uit duizenden herkennen. Niet in de laatste plaats door de opvallende, blauwe kaft en de ietwat sarcastische illustratie op de voorkant. Paaz is een succes en nu voor €10,- in iedere boekhandel te verkrijgen.

Het is even slikken, dat wel. We kijken mee in het leven van Emma, een succesvolle redacteur die plotseling een burn-out krijgt. Maar onder die burn-out zit een depressie die al sinds ze zich kan herinneren in haar zit. Pas wanneer ze tijdens haar vakantie ”vrijwillig” wordt opgenomen op de Paaz, komt Emma erachter dat haar gedachten misschien toch niet helemaal kloppen: ‘Hoezo, iedereen wil toch dood?’ 

Boeiend.

Vanaf de eerste tot de laatste letter boeit dit boek. Het beeld van een psychiatrisch ziekenhuis wordt zo perfect omschreven, dat het bijna angstaanjagend is. Emma komt binnen als een onwetend meisje dat alles maar over zich heen laat komen. In de vijf maanden die ze daar zit, bouwt ze vriendschappen op en leert ze vooral haar eigen gedachten onderzoeken. Ze leert daarnaast hoe het is om als patiënt (cliënt dus in die wereld) naar alle kanten geslingerd te worden, omdat geen enkele psycholoog of psychiater weet wat hij met je aan moet.

Ja, ik weet zeker dat ik dit een van de meest angstaanjagende dingen vind die ik ooit heb gelezen. Niet omdat het verhaal je zo verstikt – in tegendeel, het wordt met enorm veel humor en zelfspot gebracht – maar juist omdat het zó ontzettend waar is. De standaard zinnen die je in iedere behandeling te horen krijgt, worden in Paaz prachtig omschreven. De vriendschappen die je, vaak ongewild, in zo’n kliniek opbouwt worden tot in detail weergegeven en de vaak ziekelijke en spottende humor tegenover jezelf en je medepatiënten (oh uuh… ik bedoel cliënten), wordt grandioos vertaald naar papier.

Een meesterwerk Paaz

Ik vraag me af hoe van der Meer dit voor elkaar heeft gekregen. Dit moet al deels geschreven zijn toen zij daar zat, dat kan niet anders. Geen enkel mens heeft zo’n bizar goed geheugen dat je zulke zinnetjes en prachtige anekdotes een jaar later nog zo goed kunt vertalen naar een boek. Ik vind het briljant gedaan.

Paaz is zo neergezet dat iedere simpele ziel die zelf nooit zulke gedachten heeft gehad, het kan begrijpen. Of we het nou willen of niet: rondom psychische ziekten hangt vaak nog een taboe. Mensen zijn bang dat hun iets aangedaan wordt, dat patiënten (o hé shit. Cliënten) extreem gevaarlijk zijn, en dat deze mensen zo ver mogelijk achter slot en grendel moeten verdwijnen. Ik denk, hoe cliché dit ook klinkt, dat het een belangrijk boek is dat aan iedereen kan laten zien dat iemand nog steeds dezelfde persoon is, maar dat een deel van het brein gewoon even uitgeschakeld is. Iemand met een gebroken been is immers ook niet plotseling een ander, er werkt alleen een deel even niet zoals het hoort.

Het is helder geschreven

Juist omdat Emma zelf niet eens weet wat alles betekent, kun je als lezer samen met haar op reis gaan. Er zit een goed tempo in het boek en als we het over page-turners hebben dan is dit er zeker één. Als kritische lezer, heb ik me geen moment geërgerd aan dit boek. En dat zegt wat! Alles klopt, alles is prachtig en ik kan alleen maar lovend zijn.

Een heel mooi, intrigerend verhaal over een jonge vrouw die de weg kwijt is, ineens in een doolhof beland, een weg naar de uitgang vindt en zich dan plotseling realiseert dat ze de uitgang helemaal niet wilde vinden.
Het einde van het boek is emotioneel en oprecht. Ik ken maar weinig boeken die zo realistisch zijn als Paaz.

Het vervolg ”UP” is inmiddels ook al lang te verkrijgen en zodra ik door mijn stapel recensieboeken heen ben, is dat het eerste boek dat ik in mijn vrije tijd ga lezen. Ik kan niet wachten.

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.