”Lezen is goed voor je”, werd me altijd verteld op de basisschool. Wat een onzin! Een appel is goed voor je en lezen hoort leuk te zijn, maar verbetert je gezondheid niet. Hoewel er vast weer ergens één of andere specialist rondloopt die beweert dat lezen stress vermindert, waardoor je dan weer een rare ziekte voorkomt, geloof ik er niets van dat het letterlijk ”goed voor je” is.

Ik vond lezen ook niks aan, maar uiteindelijk ben ik wel gaan lezen. Dat moment kwam toen ik zestien was en dagelijks vier uur in de trein zat. Ik las zware, waargebeurde verhalen over zielige meisjes. Toen de Bruna op station Leeuwarden uitverkoop had heb ik, in een vlaag van verstandsverbijstering, alle pockets van Jill Mansell ingeslagen. Dat zag er wel even anders uit in mijn boekenkast; felle kleurtjes tussen grote, zwarte boeken boeken.

Inmiddels is mijn smaak enorm veranderd. Geen zware verhalen meer en mijn boekenkast is gevuld met ”vrouwenboeken”, die vrolijke kleurtjes hebben. Ik word er blij van, maar erg intellectueel ziet het er niet uit.
De eerste keer dat iemand onder de indruk zal zijn van mijn verzameling boeken moet nog komen.

Nu is er het volgende aan de hand.

Ik heb namelijk voor het eerst zo’n boek gehaald dat iedere vrouw moet hebben gelezen… ”zo’n boek” inderdaad. Die hele 50 Tinten serie kon me gestolen worden, maar toen de schrijfster van ”De Grote Katten Encyclopedie” ineens een Nederlandse 50 Tinten had geschreven (uiteraard onder pseudoniem) moest ik het wel even lezen. Overigens heeft zij meerdere bestsellers op haar naam staan. De Grote Katten Encyclopedie hoort niet in dat rijtje, maar is wel – beschamend genoeg – het enige boek dat ik van haar heb.

Maar Muren van Glas heb ik een tijdje terug gelezen hoor!  ”Muren van Glas: De Ontmoeting” is het eerste deel uit de driedelige serie. Het boek is misschien niet fantastisch geschreven, maar het leest wel lekker weg. Esther Verhoef is één van de meest succesvolle schrijvers van Nederland, maar ik ben daar, na het lezen van dit boek  nog niet zo van overtuigd. Ik betrapte mijzelf er meerdere malen op dat ik me ergerde aan wat simpele foutjes in het verhaal. Maar ook dat maakt niet uit, want het is wel een ”lekker lees boek”; ik had het zo uit!

Muren van Glas speelt zich af in Nederland en als je alleen maar boeken leest van buitenlandse schrijvers, is het leuk om eens lekker in je eigen koude landje te blijven. Het verhaal gaat over een doodgewoon meisje dat een (seksuele) relatie krijgt met een succesvolle zakenman. Het boek is niet smakeloos; in tegendeel! Het is een heerlijk boek om tijdens de herfstdagen te lezen.

Verder wil ik er niet zo veel over zeggen, want dan verpest ik het misschien voor iedereen die het boek nog niet gelezen heeft. Inmiddels is deel twee van de serie ook te verkrijgen. Daar ga ik uiteraard zo snel mogelijk in beginnen, want het is wel op zo’n manier geschreven dat ik toch wel benieuwd ben hoe het verhaal nou verder gaat… Wordt vervolgd.

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.