De Eerlijke Vinder is het vervolg op Stephen King’s Mr. Mercedes. Deze thriller start in 1978, in het huis van schrijver John Rothstein die zich al jaren heeft teruggetrokken uit het sociale leven. In een nacht wordt hij overvallen.

Drie mannen nemen een smak geld en notitieboekjes vol met ongepubliceerd materiaal mee van de schrijver. Een van de overvallers, de door Rothstein geobsedeerde Morris Bellamy, wordt niet veel later opgepakt voor een andere misdaad en krijg levenslang. De notitieboekjes heeft hij voor die tijd, op aanraden van een vriend, begraven onder een boom. Terwijl Bellamy zijn tijd in de gevangenis uitzit, worden deze boekjes (en het geld) gevonden door de dertienjarige Peter. Hij wordt op slag verliefd op John Rothstein’s werk.

Als Morris in 2014 onvoorwaardelijk vrij komt, gaat hij opzoek naar het geen dat hem zijn hele gevangenistijd op de been heeft gehouden: de notitieboekjes. En als de boekjes er niet meer liggen, gaat dat mensen hun leven kosten. Als het aan Bellamy ligt, in elk geval.

Vertelstem

Wanneer ik over boeken van Stephen King schrijf, vraag ik me af of ik er überhaupt wel iets nuttigs over te zeggen heb. Bijna iedereen is bekend met zijn werk. Of dit nou komt door zijn boeken of films, is wat mij betreft niet relevant. Toch had ik bij Mr. Mercedes al zo’n idee dat King zijn ”stem” had veranderd. In De Eerlijke Vinder, werd dit gevoel voor mij nog een stuk sterker.
Zit King me nou in de zeik te nemen, of wat? 

Bij De Eerlijke Vinder mis ik Stephen King. Ik begon te twijfelen of King het wel écht had geschreven en ging als als een bezetene op zoek naar antwoorden op Google. Was dit een schrijver die voor de gein onder Kings naam had gepubliceerd? Alleen maar om de trouwe lezers te laten zien dat zodra de naam ‘King’ op een omslag staat, mensen het boek toch wel aanschaffen?

Dat antwoord vond ik natuurlijk niet op Google; blijkbaar ben ik de enige die zich paranoïde door De Eerlijke Vinder heeft heen gewerkt. Tot mijn grote geluk, vond ik het antwoord wel op pagina 259, waarop het volgende te lezen is:

Wanneer hij aan dat moment denkt, ziet Hodges altijd dr. Frankenstein voor zich, die schreeuwt: ‘Het leeft! Het leeft!’

Als je King ook maar een beetje volgt, weet je dat de auteur al sinds jaar en dag gefascineerd is door deze ene zin, en daar zelfs een heel boek op heeft gebaseerd. King wilde het gevoel van krankzinnigheid en ”iets tot leven wekken”, maar wat graag vastleggen. Een tijdje terug deed hij dat dan ook in Revival.

Suspense De Eerlijke Vinder

Opgelucht kon ik verder lezen, maar of ik dat met veel plezier heb gedaan vraag ik me, ook nu ik het boek uit heb, nog steeds een beetje af. De verhaallijn van De Eerlijke Vinder vind ik te veel geschiedenis, te weinig spanning en te veel opbouw naar een climax. Het is allemaal leuk en aardig, maar het boek heeft me tot twee derde deel gewoon niet gegrepen (met uitzondering van de eerste 50 pagina’s die ik briljant vond bedacht).

Ik vind dat Stephen King wel vaker vertraagt in zijn verhalen – dat is zijn kracht -, maar een verhaal beginnen met suspense is voor mij iets te veel van het goede. De Eerlijke Vinder voelt tijdens het lezen aan alsof je in de wachtkamer wordt gezet.

De Eerlijke Vinder: spannend, maar niet bloedstollend

Hoewel De Eerlijke Vinder best een goed boek is, met een originele verhaallijn, twijfel ik toch of ik het zou aanraden aan anderen. Een fan van goede detectives, zal ik er waarschijnlijk een enorm plezier mee doen. Juist omdat de stem zo ”gewoon” is.

Gelukkig geeft het einde van De Eerlijke Vinder mij wel een klein beetje hoop. Er staat ons iets te wachten in het volgende deel, en waarschijnlijk is dat wat ons te wachten staat angstaanjagend en bovennatuurlijk. Ah! Dat zijn nog eens dingen om naar uit te kijken. Als ik weer een klein beetje geld heb, dan komt deel 3: Wisseling van de wacht, direct in mijn huis te liggen.

 

 

Over de auteur

Ik eet geen rode dingen.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.