Toen ik op het station stond en een reis van bijna drie uur moest maken zonder muziek te kunnen luisteren, besloot ik een goedkoop boek te halen bij de Bruna. De Bruna op station Leeuwarden is een halve sauna. Gewoon echt altijd. Of het nou winter is of zomer, die Bruna is minimaal 40 graden. Belachelijk.

Dat terzijde. Ik koos voor ”verslaafd aan jou”. Ik onderzoek nooit wat voor boeken er nou precies uitkomen, tenzij ik een schrijver helemaal fantastisch vind, dus ik had geen idee wat voor boek het was. Nu had ik uiteraard voordat ik het boek kocht, wel even de achterkant gelezen.

Ik kwam erachter dat Crossfire uit drie delen bestaat. ”Verslaafd aan jou” is deel 1. Van de achterkant werd ik niet veel wijzer, behalve dat het over een passionele liefde ging tussen twee zwaar getraumatiseerde mensen. Mijn interesse werd gewekt.

Verslaafd aan jou

”Ik was bezoedeld, beschadigd, maar hij wist zonder enige moeite bij mij de juiste snaar te raken. Gideon had zijn eigen demonen. Zijn liefde liet me niet meer los, maar het gevaar bleef dat we door ons gekwelde verleden uit elkaar gerukt zouden worden.”

Ik hou wel van boeken waarin de personages gebroken zijn of verward. Dat zorgt vaak voor spanning, woeste passie en extreem drama. Dat is ook precies wat Sylvia Day met hoofdpersoon Eva Tramell tracht te doen. Het boek is erg ”New Yorks”. BaredToYou_cover_hires

Eva is naar New York gekomen om te werken bij Cross Industries, waar Gideon Cross de directeur is. Uiteraard ontmoeten ze elkaar al op de eerste dag en daarna gaat het mis (of goed… het is maar hoe je het bekijkt).

Ik heb persoonlijk wat moeite met de hoofdpersoon, omdat ze net afgestudeerd is, een traumatisch verleden heeft en nog erg jong is. Geen enkel meisje, dat zo beschermend wordt opgevoed, voelt zich zo op haar gemak na een aantal weken in New York. Laten we eerlijk zijn: New York is nou niet bepaald een stad waarvan je denkt: goh. ‘tis hier wel lekker rustig en wat voel ik mij, na zulke traumatische ervaringen, toch veilig in De Grote Appel.

Beetje ongeloofwaardig

Het stoort mij enorm, maar met deze fout kan ik nog wel leven. Wat me meer stoort aan Verslaafd Aan Jou is het feit dat ik me niet heb ingelezen alvorens ik het boek aanschafte. Als ik dat had gedaan, dan had ik namelijk kunnen weten dat dit een soort 50 tinten grijs achtig iets is (ik heb 50 tinten nooit gelezen dus ik gok ook maar wat).

Ik word er oprecht ontiegelijk depressief van dat ik geen chicklit (of überhaupt een ”lekker lees” verhaal) meer kan vinden waar geen erotiek in verwerkt is. Waarom is dit toch zo’n hype? Nadat ik al twintig keer, in twintig verschillende boeken, over ”zijn harde frikandel” en ”haar sappige meloentje” heb gelezen, is – wat mij betreft – de koek wel een beetje op.

Goed. Tot zo ver mijn geklaag over de onnodige seks scene’s van het boek.

Het had best een mooi verhaal kunnen zijn

De verhaallijn is interessant en had veel mooier uitgewerkt kunnen worden. Aan het einde van het boek volgt een dankwoord waarin Sylvia Day iedereen bedankt die haar heeft geholpen om het verhaal ”veel beter” te maken. Ik wil niet eens weten wat het verhaal dan eerst was.

Ik denk dat het idee, zonder de erotiek, een prachtig, gestoord liefdesverhaal zou hebben opgeleverd, maar het boek komt moeizaam op gang. Tot aan bladzijde 150 gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Het is dag in dag uit hetzelfde verhaal, met dezelfde mensen en zij voeren dezelfde gesprekken. Iets wat mij daarnaast mateloos ergert is het feit dat alle personen op dezelfde manier praten.

Na bladzijde 150 komt het verhaal op gang in een razend tempo. Als het boek bijna voorbij is, wordt er nog een nieuwe persoon geïntroduceerd en dat maakt het, wat mij betreft, een beetje chaotisch. Tegelijkertijd is het boek slim geschreven en daarmee bedoel ik: op zo’n manier dat er na bladzijde 250 ineens zo veel gebeurt en er veel losse eindjes zijn, waardoor je deel twee en drie wel wilt lezen.

Maar dat ga ik niet doen

Natuurlijk heb ik er even over nagedacht, want ik wil nu ook weten waarom Gideon zo raar is en hoe Eva daarmee om zal gaan, maar eigenlijk weten we het allemaal wel. Deel twee zal waarschijnlijk net als deel één verlopen. Daarmee bedoel ik: drama, seks, vaag verleden, langzaam schemert er iets door, nog meer seks, daarna nog wat seks, misschien een beetje mishandeling en hop door naar deel drie.

mine

Heel eerlijk gezegd kan ik mijn tijd wel beter besteden. Mocht iemand de overige delen hebben gelezen, dan hoor ik graag hoe het verhaal verder loopt, maar om nou nog 700 pagina’s te lezen over een niet zo boeiende situatie, zie ik persoonlijk niet zo zitten.

Ik heb me lelijk vergist in Verslaafd Aan Jou. Ik raad het boek aan niemand aan, tenzij je graag elke tien pagina’s kijkt hoeveel pagina’s je nog te gaan hebt voordat je het boek eindelijk uit hebt.

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.